လူငယ္ ႏွင့္ အလုပ္ …

ယေန႔ေခတ္ဟာ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ ျပင္းထန္းလြန္းတဲ့အတြက္၊ ပညာရပ္အသီးသီးဟာ တရွိန္ထိုးတိုးတက္ ေနတဲ့အတြက္ လူငယ္ေတြအတြက္ ေနရာတစ္ေနရာရဖို႔၊ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းမရွိရင္ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ျဖည့္တင္း ရမယ့္ အေျခခံ Skill ၄-ခုကို ေရွ႕မွာေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြမွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေမ့ေနမွာစိုးလို႔ သတိေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ Professional Skill, Language Skill, ICT Skill, Knowledge Skill ၄-ခုကို မျဖစ္မေန ျဖည့္တင္းထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီ ၄-ခုလံုးကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆည္းဖို႔ အတြက္ အခ်ိန္ကို ဘယ္လို စီမံခန္႔ခြဲၿပီး လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း “လူငယ္ ႏွင့္ အခ်ိန္” ေဆာင္းပါးမွာ ေရးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာ အဓိက ေျပာခ်င္တာက လူငယ္ေတြ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ႀကံဳရတဲ့အေျခအေန၊ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထားတဲ့ သေဘာထားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာခ်င္တာပါ။
လူငယ္ေတြဟာ ေက်ာင္းၿပီးၾကတဲ့အခါ လုပ္ငန္းခြင္ အသီးသီးကို ဝင္ေရာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုတဲ့ လူငယ္ေတြ ကေတာ့ ေနရာရၿပီး အဆင္ေျပၾကတဲ့အတြက္ အခက္အခဲမရွိ ေပ့မယ္ အရည္အခ်င္းမျပည့္စံုတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ေတာ့ ျပႆနာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူငယ္အမ်ားစု ကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္မယ္ ဆိုတာမေသခ်ာဘဲ အဆင္ေျပတဲ့အလုပ္တစ္ခုခုကို ဝင္လုပ္ၾကတာကမ်ားပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ စာေရးသူလည္း အပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ၊ ဝါသနာပါတာ ကိုယ္နဲ႔ကိုက္ညီတာေတြ၊ အရည္အခ်င္းျပည့္စံုတာေတြ ထက္ ေလာေလာဆယ္ အလုပ္တစ္ခု ရရင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ လိုက္ေလွ်ာက္ၿပီး ရတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို ဝင္လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို အရည္အခ်င္းမျပည့္စံုဘဲနဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္တဲ့အခါ လက္နက္မစံုဘဲ တုိက္ပြဲဝင္တာနဲ႔ တူပါတယ္။ ဘဝဆိုတဲ့ ကစားပြဲႀကီးကို Training မျပည့္ဘဲ ဝင္ကစားသလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အႏုိင္ရဖို႔ကို အသာထားလို႔ သေရက်ေအာင္ေတာင္ မနည္းႀကိဳးစား ကစားၾကရပါတယ္။
လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ အရည္အခ်င္းမျပည့္စံုတဲ့ အခါ ရာထူးတက္ဖို႔၊ လစာတိုးဖို႔အတြက္ အခက္အခဲ ေတြ ေတြ႔ႀကံဳရတတ္ပါတယ္။ (အရည္အခ်င္းအေပၚမူတည္ၿပီး ရာထူးတိုးႏုိင္တဲ့၊ လစာတုိးႏိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳး ကို ဆုိလိုပါတယ္၊ အလ်င္းသင့္လို႔ ၾကားဖူးတာေလးတစ္ခု ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ လူငယ္ တစ္ေယာက္က အရည္အခ်င္းလည္းရွိတယ္ အလုပ္ကိုလည္း ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရာထူးလည္းမတက္၊ လစာလည္းမတိုးလို႔ သူေဌးကိုေမးတဲ့အခါ၊ သူေဌးက“မင္းက မေတာ္လို႔” ျပန္ေျဖ တယ္။ ဒါနဲ႔အဲဒီလူငယ္က ဘာမေတာ္တာလဲ လို႔ ထပ္ေမးေတာ့ သူေဌးကျပန္ေျဖလိုက္တာက “အမ်ိဳး” တဲ့။ အဲဒီလိုလုပ္ငန္းခြင္မ်ိဳးကို မဆိုလိုပါ။ အဲဒီလိုလုပ္ငန္းမ်ိဳးမွာလုပ္ေနရတဲ့အခါ ဘယ္လိုလုပ္သင့္လဲကို “လူငယ္ႏွင့္ အခြင့္အလမ္း” ေဆာင္းပါးမွာ ေရးခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။) အဲဒီေတာ့ ခုနအေၾကာင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ ရာထူးတိုးဖို႔၊ လစာတုိးဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ကိုယ္တုိင္ေလ့လာ သင္ယူတာအျပင္ လိုအပ္သလို သင္တန္းေတြလည္း ထပ္တက္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတတ္တဲ့ အခက္အခဲက အခ်ိန္မလံုေလာက္မႈပါ။ အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မနက္ ၉-နာရီက ညေန ၅-နာရီ ေလာက္အထိ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာအလုပ္ေတြဆို မနက္ ၈-နာရီေလာက္ကတည္းက ညေန ၆-နာရီေလာက္အထိ လုပ္ရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ (အလုပ္ခ်ိန္ပိုသြားလို႔ အခ်ိန္ပိုေၾကးေပးဖို႔က သိပ္ၿပီး မေသခ်ာေပမယ့္ အလုပ္ခ်ိန္ေနာက္က်ရင္ေတာ့ လစာျဖတ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။)

အဲဒီလို အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ သင္တန္းေတြတက္ရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္လွပါဘူး၊ ႐ံုးခ်ိန္လြတ္ သင္တန္းေတြကို တက္ေရာက္ႏုိင္ေပမယ့္ ႐ံုးဆင္းေနာက္က်တဲ့အခါ သင္တန္းေနာက္က် တတ္တာလည္း ခဏ ခဏ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က သင္တန္းကိုေတာ့ ေရာက္ေနပါရဲ႕ ႐ံုးက အလုပ္ေတြက မၿပီးေသးတဲ့အခါ စိတ္က သင္တန္းကို ေရာက္တစ္ခ်က္ မေရာက္တစ္ခ်က္နဲ႔ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကို ေလ့လာတယ္ဆိုတာ စိတ္ရွင္းေနမွ ေလ့လာသင္ယူလို႔ ေကာင္းတာပါ။ တစ္ခုခုကို ေလ့လာတယ္ဆိုတာ သင္တန္းတက္႐ံုနဲ႔လည္း မလုံေလာက္ေသးဘဲ ကိုယ္တုိင္ေလ့က်င့္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကလည္း ပင္ပန္း၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဖယ္ရီကမလာ၊ ကားကလည္းတိုးစီးရနဲ႔ သင္တန္းက ျပန္ေရာက္ တဲ့အခ်ိန္ အိမ္လည္းေရာက္ေတာ့ စားၿပီး၊ ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ခ်င္လာေတာ့တာပါပဲ။ သင္တန္းက စာေလးေတြ လုပ္လိုက္ပါဦးမယ္ လို႔ စိတ္ေတာ့ကူးလိုက္ပါရဲ႕ ႐ုပ္ကမလုိက္ႏုိင္ ေတာ့တာမ်ိဳးေတြ ႀကံဳရတတ္ ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္၊ လူပင္ပန္းၿပီးေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ မရွိဘဲ ဟိုလည္းမေရာက္ ဒီလည္းမေရာက္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အရည္အခ်င္းမျပည့္စံုလို႔ ရာထူးမတက္/ လစာမတိုး၊ ရာထူးမတိုး/ လစာမတက္လို႔ အရည္အခ်င္းျဖည့္မယ္လုပ္ေတာ့ အခ်ိန္က ေလာက္ေလာက္လားလား မပို၊ ရတဲ့အခ်ိန္ေလး ႀကိဳးစားပမ္းစား ေလ့လာမယ္လုပ္ေတာ့ ပင္ပန္းေနေတာ့ ဖိဖိစီးစီးမလုပ္ႏုိင္လို႔ မထိေရာက္နဲ႔ ျမန္မာလူငယ္ေတြမွာ “မုန္႔လံုးကို စကၠဴကပ္၊ ဂ်ာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္” ေနေတာ့တာပါပဲ။

အခ်ိန္ပိုထြက္လာေအာင္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ဖိုစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆိုေတာ့ ရွိတဲ့အလုပ္ထဲမွာပဲ သံသရာလည္ေန ၾကတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါတယ္။ ကိုယ့္အခ်ိန္ကို ကိုယ္ပိုင္စီမံခန္႔ခြဲလို႔ရမယ္ အလုပ္မ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက လူငယ္ေတြ အဲဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ရဲတဲ့သူေတြ နည္းမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ - သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ ေရာင္းတဲ့/ လုိက္ပို႔တဲ့အလုပ္မ်ိဳးေပါ့။ စာေရးသူသင္တန္းကို သတင္းစာ/ဂ်ာနယ္ လာပို႔တဲ့ ေကာင္ေလးကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ အထိုင္ေရာင္းတာမဟုတ္ဘဲ လိုက္ပို႔တာ တစ္ရက္မွာ ဘယ္ဂ်ာနယ္/ ဘယ္သတင္းစာေတြ ဘယ္ႏွစ္ေစာင္ေလာက္ပို႔ရလဲ ေမးၾကည့္ပါတယ္၊ တနလၤာေန႔ဆို Weekly Eleven၊ အဂၤါေန႔မွာ ျပည္ျမန္မာ၊ Venus News၊ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ 7days၊ ျပည္သူ႔ေခတ္၊ ၾကာသပေတးေန႔မွာ Hot news၊ First Weekly၊ ေသာၾကာေန႔မွာ News Watch၊ ေမာ္ဒန္၊ စေနေန႔မွာ the Voice၊ သူရိယေနဝန္း၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာ Messenger စတဲ့ဂ်ာနယ္ေတြဟာ အနည္းဆံုး ေစာင္ေရ ၃၀ ကေန ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္အထိ ပို႔ရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (အမ်ားစုပို႔ရတဲ့ ဂ်ာနယ္အမည္ေတြကို ေျပာတာပါ၊ အျခားပံုမွန္ ပို႔ရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္) ပ်မ္းမွ် ေစာင္ေရ ၅၀-နဲ႔ပဲ တြက္ၾကည့္ပါ။ တစ္ေစာင္ကို ၁၀၀ ျမတ္ရင္ ၁၀၀ x ၅၀ = ၅၀၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ တစ္လကို ၅၀၀၀ x ၃၀ = ၁၅၀၀၀၀ ဝင္ေငြရွိပါတယ္။ (အထိုင္ေရာင္းတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ဆို သူရဲ႕ ဝင္ေငြဟာ တစ္လကို ၂-သိန္းေအာက္မေလ်ာ့ပါဘူး)၊ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ သူ႔ေလာက္ ေရာင္းအားမရွိေပမယ့္ တစ္ေန႔ သတင္းစာ/ဂ်ာနယ္ အေရာေရာ ေစာင္ေရ ၃၀ ကုန္ရင္ေတာင္မွ တစ္လဝင္ေငြ ကိုးေသာင္းရွိပါတယ္။ ေရႊဂံုတိုင္၊ သမိုင္းလမ္းဆံု၊ ၄၆-လမ္း စတဲ့ နီးစပ္ရာေနရာမွာ မနက္ ၄-နာရီထ၊ သြားယူၿပီး ေနာက္အက်ဆံုး သူ႔အလုပ္ၿပီးခ်ိန္ဟာ မနက္ ၁၁-နာရီပါ။

မနက္ပိုင္း ဂ်ာနယ္ပို႔ၿပီးရင္ တစ္ေရးေလာက္အိပ္လိုက္ပါဦး၊ ေန႔လည္ ၁-နာရီေလာက္ကစၿပီး ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ့ သင္တန္းေတြ လိုက္တက္ႏုိင္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္လည္ ေလ့က်င့္ဖို႔ အခ်ိန္လည္း ရပါတယ္။ ေန႔တိုင္းစာဖတ္ၿပီး ဗဟုသုတလည္း တိုးႏုိင္ပါတယ္။ အလ်င္းသင့္လို႔ သြားတက္ခ်င္တဲ့ ေဟာေျပာပြဲ၊ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ seminar စတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳရမယ့္ ကိစၥေတြကိုလည္း ႐ံုးပိတ္ရက္မဟုတ္လို႔ ပူစရာမလိုပါဘူး၊ တစ္ရက္တစ္ေလ လူစားထိုးလို႔ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ လုပ္လို႔ရတဲ့ အရင္းအႏွီးနည္းနည္းနဲ႔ လုပ္ႏုိင္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြရွိပါေသးတယ္၊ စာရွည္မွာစိုးလို႔ မေျပာေတာ့ပါ၊( သိခ်င္ရင္ ဖုန္းဆက္ေမးႏုိင္ပါတယ္။) ဒီအလုပ္ကို တစ္သက္လံုးလုပ္ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါ၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ခင္ အရည္အခ်င္းျဖည့္ႏုိင္ဖိုု႔အတြက္ အခ်ိန္ပိုထြက္ေအာင္ ေျပာျပတာပါ။ ဒါေပမယ့္ တကၠသိုလ္တက္ ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို အဲဒီအလုပ္လုပ္ရဲလားလို႔ ေမးၾကည့္ပါ။ ဘယ္လိုေျဖမလဲလို႔ … ျမန္မာလူငယ္ အလုပ္အေပၚထားရွိတဲ့ သေဘာထားကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ရွက္ရမယ့္ ကိစၥေတြကို မရွွက္ဘဲ မရွက္ရမယ့္ ကိစၥေတြကို ရွက္တတ္ၾကပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည့္ဖူးၾကမယ့္ “တခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ” ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းမွာ ေဆးေက်ာင္းသူေလး စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ႀကိဳးစားရတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာသာမက အျပင္မွာလည္း အဲဒီလိုလုပ္ေနၾကတာေတြ အစုနဲ႔အေဝး ဒုနဲ႔ေဒးပါ။

“မုန္႔လံုးကို စကၠဴကပ္၊ ဂ်ာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္”တဲ့ သံသရာထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမွာလား၊ ဘဝပင္လယ္ထဲ ရိကၡာမစံုဘဲ ျဖစ္ကူးၾကမွာလား၊ တိုက္ပြဲမစခင္ လက္နက္ျပင္ၾကမွာလား … ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၿပီး ၾသရသနဲ႔ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ သီခ်င္းထဲကလို “နဖူးေပၚလက္တင္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ”။
Be the Best !

အေကာင္းဆံုးလုပ္ပါ … မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔

လူသားေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ကိုယ္က်င္လည္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္ အသီးသီးမွာ ႀကိဳးစား ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားေနၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လူေတြဟာ ကိုယ္လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခု မေအာင္ျမင္တဲ့အခါ၊ ႐ႈံးနိမ့္မႈေတြ ႀကံဳရတဲ့အခါ၊ ထက္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္မလာတဲ့အခါ စိတ္ဓါတ္က် တတ္ၾက ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျဖတ္တတ္တဲ့ သဘာဝပါ၊ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ညစ္ၾကလဲ၊ စိတ္ဓါတ္က်ရတာလဲ စာေရးသူ ျမင္သေလာက္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားၾကလို႔ပါ။ လူဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္တယ္ လုိ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ပဲ ေအာင္ျမင္ ၾကသလို၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ပဲ ခံစားရတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

“သက္ေရာက္မႈတိုင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္” ဆိုတဲ့ နယူတန္ရဲ႕ နိယာမအတိုင္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုစီတိုင္း၊ တစ္ခုစီတိုင္းမွာ ျပန္လည္ သက္ေရာက္လာမယ့္ တနည္းအားျဖင့္ေျပာရင္ ျပန္လည္ရရွိလာမယ့္ အရာတစ္ခုခုကို ေမွ်ာ္လင့္ထားတတ္ ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း ျဖစ္မလာတဲ့အခါ၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ သက္ေရာက္မႈ (သို႔မဟုတ္) ျပန္ရတဲ့အရာက နည္းတဲ့အခါ လူေတြဟာ ခံစားၾကရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ အျမင္အရေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ကင္းကင္းနဲ႔ အလုပ္ကို လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အတိုင္း ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ ခံစားရမယ့္သူက တစ္ျခားသူမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ တိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ကင္းရမယ္လို႔ ေျပာတာဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ မရွိတာကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပန္းတိုင္ရွိတာက သတ္သတ္ပါ၊ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္တစ္ခုအတြက္ တစ္ခုခု ျပန္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာက သတ္သတ္ပါ။ ေျပာခ်င္တာက “အက်ိဳးလိုလို႔ ေညာင္ေရေလာင္း” တာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ ဥပမာ- ျမျမ နဲ႔ လွလွ သူငယ္ခ်င္း ၂-ေယာက္ရွိတယ္ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူတို႔ ၂-ေယာက္က အေဆာင္မွာ အတူတူေနၾကတယ္၊ ျမျမက တစ္ခုခု လိုအပ္တိုင္း အေသးအဖြဲ႔ေလးေတြကအစ လွလွက အကူအညီေပးတယ္၊ ျမျမ ေစ်းဝယ္ထြက္တိုင္း လွလွကို အေဖာ္ေခၚတယ္၊ လွလွကလည္း အားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မအားသည္ျဖစ္ေစ အၿမဲတမ္း လိုက္ေပးတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ လွလွက ကိစၥရွိလို႔ အျပင္သြားဖို႔ ျမျမကို အေဖာ္လိုက္ေပးဖို႔ ေခၚတဲ့အခါ ျမျမက အေၾကာင္းတစ္ခုျပၿပီး ျငင္းလိုက္တယ္။ စာဖတ္သူသာ လွလွေနရာမွာဆိုရင္ ျမျမကိုဘယ္လို သေဘာထားမလဲ၊ ကိုယ္ကိုတိုင္ေရာ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ … ေသခ်ာတာကေတာ့ အနည္းဆံုး “သူ႔ကိုက်ေတာ့ ငါ့မွာ လုပ္ေပးလိုက္ရတာ၊ ငါအလွည့္က်ေတာ့ လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ဘူး” လို႔ ေတြးမိပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီထက္ နည္းနည္း ျပင္းထန္ရင္ “ေနဦး၊ ေတြ႕ဦးမယ္ … ေနာက္တစ္ခါ ငါ့ကို ေခၚလို႔ကေတာ့ လိုက္ပါလိမ့္မယ္ အားႀကီး” လို႔ ေတြးမိပါလိမ့္မယ္။

ဒါအျဖစ္အပ်က္ေလးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေပးတာကို ျမင္သာထင္သာ ရွိေစတဲ့ အ႐ိုးရွင္းဆံုး ဥပမာ တစ္ခုပါ၊ စိတ္ထဲကေတာ့ ျပန္လိုခ်င္လို႔ လုပ္ေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ႏုိင္ေပမယ့္ မသိစိတ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေနလို႔ အဲဒီလိုေတြးမိတာပါ။ အဲဒီလိုက အစျပဳၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၿငိဳျငင္တာေတြ၊ ဆက္ဆံေရးက်ဲတာေတြ အစျပဳတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ကင္းကင္းနဲ႔ လုပ္ပါလို႔ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြသာမက လုပ္ငန္းခြင္၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး စတဲ့ကိစၥေတြမွာလည္း ဒီအခ်က္ဟာ အေျခခံအက်ဆံုး က႑တစ္ခု အျဖစ္ ပါဝင္ေနပါတယ္၊ “ကိုယ္ေပးေသာ္လည္း … ေပးတိုင္းျပန္မရတာ … အခ်စ္လို႔ေခၚမလား” ဆိုတဲ့ ထူးအယ္လင္း သီခ်င္းထဲက စာသားကိုၾကည့္ရင္ ဒါကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေပးတဲ့အတိုင္း ျပန္လိုခ်င္တာ၊ ရင္းတဲ့အတိုင္းျမတ္ခ်င္တာ ဆိုတာေတြက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာပဲ ရွိသင့္တာပါ၊ လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္၊ မိသားစုနယ္ပယ္ ေတြမွာေတာ့ မရွိသင့္ဘူးလို႔ စာေရးသူက ျမင္မိပါတယ္။ ကိုယ္က တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတည္းပဲ လုပ္ေပးႏုိင္ပါေစ … အဲဒီတစ္ႀကိမ္ တခါကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကင္းကင္းနဲ႔ လုပ္ေပးလိုက္ပါ၊ ဘာကိုမွလည္း ျပန္မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အတြက္ ဘာကိုမွျပန္မရခဲ့လည္း ဘယ္လိုမွ ခံစားရမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္လုပ္ေပးလိုက္လို႔ သူတစ္ပါး အဆင္ေျပသြားတာ၊ ေက်နပ္သြားတာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာကို ျမင္႐ံုနဲ႔ ကိုယ္က စိတ္ခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက “ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္မယ္” လို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔ဆီက ဘယ္လိုျဖစ္လာမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က ေမာင္ျဖဴအတြက္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးလိုက္လို႔ ေမာင္ျဖဴဆီက အေကာင္းဆံုးေတြ ျပန္လာခ်င္မွ လာပါလိမ့္မယ္၊ ေမာင္နီဆီကလည္း ျပန္လာခ်င္လာပါလိမ့္မယ္၊ ေမာင္မဲဆီကလည္း ျပန္လာခ်င္ လာပါလိမ့္မယ္၊ လူေတြရဲ႕သေဘာက အမ်ားအားျဖင့္ ကိုယ္က ေမာင္ျဖဴအတြက္ လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ေမာင္ျဖဴဆီက ျပန္ရမယ့္အရာကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အတိုင္း ျပန္မရတဲ့အခါ စိတ္ညစ္တာေတြ၊ စိတ္ဓါတ္က်တာေတြ၊ ဝမ္းနည္းတာေတြ၊ ေၾကကြဲတာေတြ၊ နာက်င္တာေတြ၊ ခံစားတာေတြ စသည္ျဖင့္ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ပမာဏ ႀကီးရင္ ႀကီးသေလာက္ အလူးအလိမ့္ ခံစားရတတ္ၾက ပါတယ္။ အဲဒီလို ခံစားေနရင္ ၂-ခါျပန္႐ႈံးပါတယ္၊ စိတ္ညစ္ေနတာေတြ၊ ခံစားေနရတာေတြေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခု ထပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ ေႏွာင့္ေႏွွး ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ကိစၥကလည္း သဒၵါမျပတ္တဲ့အတြက္ စႏိုးစေနာင့္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အစကတည္းက မေမွ်ာ္လင့္ထားရင္ ကိုယ္လုပ္ေပးႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပးလိုက္တာကို ျပန္ရသည္ ျဖစ္ေစ၊ ျပန္မရသည္ျဖစ္ေစ … ဝမ္းသာ ပီတိ ျဖစ္ၿပီး သာယာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေပးတဲ့ အတိုင္း ျပန္ရသည္ျဖစ္ေစ … ျပန္မရသည္ျဖစ္ေစ … သူက ကိုယ့္အတြက္ ျပန္လုပ္ေပးသည္ ျဖစ္ေစ … ျပန္မလုပ္ေပးသည္ ျဖစ္ေစ … ကိုယ္လုုပ္တဲ့အလုပ္ကို တတ္ႏုိင္သမွ် အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးဖို႔ပဲ လုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သမွ်၊ ကိုယ္တတ္စြမ္းႏုိင္သမွ်၊ အေကာင္းဆံုးလုပ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ … အဲဒီအတိုင္း ျပန္ရခ်င္တဲ့ စိတ္မထားပါနဲ႔ … မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ ဒါဆိုရင္ လူတိုင္းလူတိုင္း သက္ဆိုင္ရာ ကိစၥတိုင္း ကိစၥတိုင္းကို အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီကမၻာေျမေလာကႀကီးဟာ ေမတၱာဓါတ္ေတြ လႊမ္းၿခံဳၿပီးေတာ့ ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္း သာယာပါလိမ့္မယ္၊ ခ်မ္းသာျခင္း အစစ္အမွန္ကို ပိုင္ဆိုင္ ၾကပါလိမ့္မယ္ 
ေအာင္ကိုဦး(UMK)

ပညာသင္တာ မွားၿပီလား ?

ဒီေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ေနာင္တရတဲ့ အသံတစ္ခုလို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ႏိုင္ ပါတယ္။ ေနာင္တရျခင္းမဟုတ္ပါ … ဒီေန႔ေခတ္အခ်ိန္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေတြးတစ္ခုပါ။ ဘာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေတြက ဒီလို ေတြးမိၾကလဲ … ? အေၾကာင္းမဲ့ ေတြးျခင္း သက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။

စာေရးသူတို႔ ေက်းရြာဟာ ပညာေရးကို အားေပးတဲ့ ေက်းရြာတစ္ခုလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ရြာလံုး အိမ္တိုင္းေလာက္နီးပါး သား/သမီးေတြကို ပညာသင္ေပးၾကပါတယ္၊ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကလည္း ပညာေရးမွာ အားတတ္သေရာ ကူညီေပးပါတယ္၊ ကိုယ့္ရြာမွာရွိတဲ့ အေျခခံပညာအဆင့္ ေက်ာင္းသား/သူေတြ ကေန တရပ္တေက်းမွာ တကၠသိုလ္တက္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား/သူေတြ အထိ အားလံုးကို ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္က တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေထာက္ပံ့ေပး ပါတယ္။ ေက်ာင္းသား သမဂၢအဖြဲ႕က ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ပညာရည္ခၽြန္ဆုေပးပြဲကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပျပဳလုပ္ပါတယ္၊ ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ ေက်ာင္းသား/သူတိုင္းကို ေရႊအစစ္နဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဆုတံဆိပ္ကို ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ငယ္စဥ္က စာေရးသူတို႔ရြာမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းမရွိပါဘူး၊ တြဲဖက္အဆင့္ ပဲရွိပါတယ္၊ အဲဒီတြဲဖက္ေက်ာင္း အဆင့္မွာပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ရြာက လာတက္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား/သူေတြကို စာေရးသူတို႔ ရြာက ေနေရးသာမက၊ စာေသာက္ေရးပါ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ နယ္ေဝးက တာဝန္က် ေနၾကတဲ့ ဆရာ/ဆရာမေတြ အတြက္လည္း ဝန္ထမ္းအိမ္ရာ မေဆာက္ေပးႏုိင္ေပမယ့္ ရြာလယ္မွာ အိမ္တစ္အိမ္ကို စီစဥ္ေပးထား ပါတယ္။ အဲဒီလို အားလံုးပါဝင္ၿပီးေတာ့ ညီညီညြတ္ညြတ္ နဲ႔ တစ္ရြာလံုးမွာ အိမ္တိုင္းေလာက္ နီးပါး ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့သူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။

အဲဒီလို သားသမီးေတြကို ပညာသင္ရင္းသင္ရင္းနဲ႔ စာေရးသူတို႔ရြာက မိဘေတြဟာ ႀကီးျမင့္လွတဲ့ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကို ထမ္းရင္းထမ္းရင္းနဲ႔ ႏြမ္းပါးလာၾကပါတယ္၊ ဒါဟာ တကယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔ရြာနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ရြာကေတာ့ ပညာေရးထက္ စီးပြားေရးကုိ ဦးစားေပးၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ စီးပြားေရးေျပလည္ ၾကပါတယ္။ အဲဒီရြာမွာ သား/သမီး ေတြကို ဆယ္တန္းေအာင္၊ ဘြဲ႔ရတဲ့အထိ ပညာသင္ေပးတဲ့ မိသားစုေတြ ရွိၾကေပမယ့္ စာေရးသူတို႔ ရြာနဲ႔ယွွဥ္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို နည္းပါတယ္။ ပညာသင္တဲ့ မိသားစုေတြမွာ သား/သမီးေတြက ေက်ာင္းၿပီးသြားေပမယ့္ ဘဝရပ္တည္ေရး က မေရရာ၊ မေသခ်ာေသးေတာ့ ေနာက္ထပ္သင္တန္းေတြ ဆက္တက္ဖို႔ အနည္းဆံုး ၃-ႏွစ္ေလာက္ ဆက္လက္ ေထာက္ပံ့ေပးၾက ရျပန္ပါတယ္၊ အလုပ္တစ္ခု ရလာျပန္ေတာ့လည္း လစာက ေလာက္ေလာက္ လားလား မရေတာ့၊ ရတဲ့လစာေလး ၁-သိန္းေလာက္နဲ႔ အိမ္ကိုျပန္ေပးဖို႔ေနပါဦး ကိုယ့္စားရိတ္ေတာင္ ကိုယ္အလ်င္မီ ေအာင္ မနည္းသံုးေနၾက ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဘးရြာက ပညာေရးထက္ စီးပြားေရးကို ဦးစားေပးတဲ့သူေတြက မင္းတို႔ပညာသင္တာ ဘာျဖစ္လာလဲ …? ငါတို႔ကေတာ့ ဘယ္လို သံုးႏုိင္တယ္၊ ဘယ္လိုလွဴႏိုင္တယ္၊ မင္းတို႔ပညာသင္ၿပီး အလုပ္လုပ္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရလို႔လဲ …? စသည္ျဖင့္ ေျပာတဲ့သူကေျပာၾကသလို၊ ၾကည့္တဲ့သူကလည္း ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္လို ေတြးတဲ့သူ ေတြ ေတြးလာၾကပါတယ္ …။ ဘေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနတာလဲ … ?

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ဟာ လူတစ္ေယာက္ကို ေလာက္ေလာက္လားလား ရပ္တည္ႏုိင္ဖို႔ အတြက္ အကူအညီမေပး ႏိုင္ေသးတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ႏိုင္ငံတကာမွာေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြဟာ သူရဲ႕ အဆင့္အတန္းအလိုက္ ပညာသင္ယူသူေတြအတြက္ အာမခံခ်က္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဥပမာ- Massachusetts Institute of Technology (MIT) က အင္ဂ်င္နီယာေတြဟာ အင္တာဗ်ဴးမလိုဘဲ ဘယ္ေနရာဆို အလုပ္ဝင္လို႔ ရတယ္၊ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္က MBA ဘြဲ႕ရေတြဆိုရင္လည္း ထိုနည္းတူ ေနရာတိုင္းမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ အလုပ္ရတယ္ စသည္ျဖင့္ ဆရာရဲျမင့္(စြန္႔ဦးတီထြင္)ရဲ႕ ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ နားေထာင္ဘူးပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ တကၠသိုလ္ေတြ အေပၚမူတည္ၿပီေတာ့ ဘြဲ႔အဆင့္အတန္း (Graduation Grade) ေတြကြာျခားၾကပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဘယ္တကၠသိုလ္ကပဲ ရတဲ့ဘြဲ႕ျဖစ္ေစ ကြဲျပားျခားနားမႈ မရွိပါဘူး၊ ျပည္နယ္/ ျပည္မ၊ ေတာင္ေပၚ/ ေျမျပန္႔မခြဲျခားပဲ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရထားတာပါ။ ဘယ္တကၠသိုလ္ကပဲ ဘြဲ႕ရတာျဖစ္ျဖစ္ ဘြဲ႕ရၿပီးတာနဲ႔ ေလာက္ေလာက္လားလား မတတ္ၾကတာ အားလံုးနီးပါးေလာက္ အတူတူပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ပညာသင္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ “မင္းတို႔ ပညာသင္တာ ဘာမ်ားျဖစ္လာလဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေခါင္းငံု႔ၿပီး ၿငိမ္နားေထာင္ ေနၾကမွာလား … ? “ပညာသင္တာ မွားၿပီလား ?” လို႔ ေတြးေနၾကမွာလား … ?

အဲဒီအေျပာေတြ၊ အဲဒီအၾကည့္ေတြကို မွားေၾကာင္းသက္ေသျပဖို႔ တိုက္ဆိုင္သူတိုင္း၊ ခံစားခ်က္ရွိသူတိုင္း ကိုယ္စီကိုယ္ငွ တာဝန္ရွိပါတယ္။ စာေရးကိုယ္တိုင္ အဲဒီအၾကည့္ေတြ၊ အဲဒီလိုေျပာ တာေတြကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီစကားေတြကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္ဖို႔ ဆုိရင္ စာေရးသူတုိ႔ ဆရာႀကီးဦးျမႀကိဳင္ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ “အၿမီးေျမႇာက္လိုက္၊ အီးေပါက္လိုက္” နဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေခတ္၊ စနစ္ကို လက္ညိဳးထိုး ေနရင္လည္း လက္ေညာင္းတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္တိုင္က လုပ္မွ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ကိုျပန္တိုင္း စီးပြားေရးလုပ္ၿပီး အဆင္ေျပေနၾကတဲ့သူေတြက ၾကည့္တဲ့အၾကည့္ေတြ၊ ေျပာတဲ့ အေျပာေတြကို ကိုယ့္ဘဝတိုးတက္ဖို႔၊ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ တြန္းအားေတြ ေျပာင္းႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ လိုပါတယ္။ စာေရးသူကိုယ္တုိင္ အဲဒီအၾကည့္ေတြ၊ အဲဒီအေျပာေတြကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၿပီး ကိုယ့္ဘဝကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ အဆင္ေျပလာတဲ့အခါ ကိုယ္က ငါဘာေကာင္လဲ ဆိုတာ သြားေျပာဖို႔လည္း မလိုပါဘူး၊ သူ႔အလိုလို သိသြားၾကမွာပါ။

စာေရးသူေျပာခ်င္တာက သူသာတယ္၊ ကိုယ္သာတယ္ ကို ၿပိဳင္ျငင္းေနၾကဖို႔အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုႀကံဳရတယ္ ဆိုရင္၊ အဲဒီကိစၥေတြကို ကိုယ့္ဘဝတိုးတက္ေရးမွာ အားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ဖို႔ ေျပာတာပါ။ ေခတ္စနစ္ကို အျပစ္တင္ၿပီး ေရစုန္မွာ ေမွ်ာလိုက္ေနရင္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စကို ေပၚထြက္လာေအာင္ မႀကိဳးစားဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြေျပာတာက ခဏထားလို႔ ကိုယ့္ဘဝမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ အခက္အခဲေတြ႔ၾကမွာပါ။

ဒါေၾကာင့္ “ပညာသင္တာ မွားၿပီလား” လို႔ ေတြးမယ့္အစား ပညာသင္တာ မမွားေၾကာင္း သက္ေသျပႏုိင္ဖို႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ကို အသံုးခ်ၿပီး ဘဝတိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အမ်ားတကာေတြရဲ႕ ေဝဖန္စကားေတြကို အားျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီး ဒီေန႔ပဲ စတင္ႀကိဳးစားလိုက္ပါ … ။

ေအာင္ကိုဦး(UMK)

အမ်ိဳးသမီးတို႕ဧ။္စြမ္းအား(၅)မ်ိဳးႏွင့္ အထက္ျမတ္ဆုံးစြမ္းအား

သူတစ္ပါးကို လႊမ္းမိုးလိုေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိ၌စြမ္းအား တစ္ခုခုေတာ့ ရွိရမည္။ မည္သည့္စြမ္းအားမွ် မရွိဘဲ သူတစ္ပါးကို လႊမ္းမိုးႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔အတူပင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို လႊမ္းမိုးလိုေသာ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ စြမ္းအားငါးမ်ိဳးႏွင့္ ျပည့္စုံႏိုင္သမွ် ျပည့္စုံရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ယင္းစြမ္းအားငါးမ်ိဳးတို႕မွာ-

(၁) ရူပဗလ-ရုပ္ရည္လွပျခင္းစြမ္းအား
(၂) ေဘာဂဗလ-ပစၥည္းဥစၥာ ျပည့္စုံျခင္းစြမ္းအား
(၃) ဉာတိဗလ-ေဆြမ်ိဳးအသိုင္း၀ိုင္း ျပည့့္စုံျခင္းစြမ္းအား
(၄) ပုတၱဗလ-သားသမီးႏွင့္ျပည့္စုံျခင္းစြမ္းအား
(၅) သီလဗလ-ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္ျခင္းစြမ္းအားတို႔

ျဖစ္ၾကပါသည္။

စြမ္းအားငါးမ်ိဳးတုိ႔ဧ။္ အေရးပါမႈ
*******************
အထက္ပါ စြမ္းအား(၅)မ်ိဳးတို႔တြင္ ပထမအခ်က္ႏွစ္ခုသည္ အိမ္ေထာင္မရွိေသးေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ ပို၍သက္ဆိုင္၏။ ေအာက္ အခ်က္ သုံးခုသည္ အိမ္ေထာင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးတို႔ႏွင့္ ပိုသက္ဆိုင္၏။ ရုပ္ရည္လွပမႈသည္ တကယ့္အႏွစ္သာရရွိေသာ အပိုင္း မဟုတ္ေသာ္ လည္း အေရးၾကီးေသာ အပိုင္းဟု ဆိုႏိုင္၏။အဘယ္ေၾကာင့္ ဆို ေအာက္အခ်က္ေလးခုတို႔ သည္ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ မရွိ ပါက အတိအက် သိႏိုင္ရန္ ခက္ခဲ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အေရးၾကီးသည္ဟု ဆိုရျခင္းျဖစ္သည္။

အမ်ိဳးသမီးတို႕သည္ ပစၥည္းဥစၥာ စသည္တို႔ ျပည့္စုံမႈ အရွိေသာ္လည္း ရုပ္ရည္လွပမႈရွိလွ်င္ လင္ေကာင္းသားေကာင္း ရရွိႏိုင္ပါသည္။ ရုပ္ရည္လွပမႈ မရွိ၊ ေဆြမ်ိဳးစသည္တို႔ ျပည့္စုံမႈ မရွိပါေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာတို႔ ျပည့္စုံပါက လင္ေကာင္းသားေကာင္း ရရွိႏိုင္ပါေသး သည္။ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္း၀ိုင္းႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္းသည္ကား ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ျမင့္ ခြဲျခားေသာ လူမ်ိဳးတို႔၌ ပို၍ထင္ရွား၏။ ျမန္မာလူမႈပတ္၀န္းက်င္၌မူ ေပၚ လြင္ ထင္ရွားမႈ သိပ္မရွိေပ။ သားသမီးတို႔သည္ကား မိဘႏွစ္ပါးကို မကြဲကြာေအာင္ (ခင္ပြန္းက ဇနီးသည္ကို မစြန္႔ခြာ ေအာင္) ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ ၾကိဳးတစ္မွ်င္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္အမ်ိဳးသမီး တို႔၏ စြမ္းအား တစ္မ်ိဳးဟု ဆိုရျခင္းျဖစ္သည္။

အထက္ျမတ္ဆုံးစြမ္းအား
***************
ေနာက္ဆုံးအခ်က္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္မႈ သီလစြမ္းအားသည္ အႏွစ္သာရ အရွိဆုံးႏွင့္အေရးၾကီးဆုံးျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့့္္အထက္ျမတ္ဆုံးစြမ္းအားဟုလည္း
ဆိုႏိုင္ပါသည္။

အေၾကာင္းကား ရုပ္ရည္လွပမႈ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္စုံမႈ စသည္တို႔သည္ အမ်ိဳးသမီးတို႔ကို အမွန္တကယ္ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေခ်။ ရုပ္ရည္လွပမႈ စသည္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ္လည္း ကိုယ္က်င့္သီလ မရွိပါက “အက်င့္ ပ်က္သူ မိန္းမပ်က္” ဟုဆိုကာ အမ်ိဳးအိမ္ (သို႔) လင္ေယာက်္ားအိမ္မွ ႏွင္ထုတ္ျခင္း ခံရေပမည္။ အက်င့္သီလႏွင့္ ျပည့္စုံပါက (မယားက်င့္၀တ္ ေက်ပြန္ပါက) အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ ထိုအိမ္မွ ႏွင္ထုတ္ၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးတို႔သည္ ကိုယ္က်င့္တရား တည္းဟူေသာ သီလစြမ္းအားႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ အထူးၾကိဳးစားသင့္ပါသည္။

D-eXistence မွ အရွင္ ေကာလိယ ေရးသားျပဳစုေတာ့ " အမ်ိဳးသမီးဘဝႏွင့္ ဗုဒၶအျမင္ " စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

AIDS ပိုးက ေလထဲမွာ ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ထိ ေနနုိင္ပါသလဲ၊ AIDS ပိုးပာာ ေလပာာနယ္မွ ကူးစက္တတ္ပါသလား?

ဘယ္လို ကုိယ္ခႏၶာ-အရည္ေတြမွာ HIV ပိုးေတြ ပါေနႏိုင္သလဲ။
၁။ ေသြး၊
၂။ သုတ္ရည္၊
၃။ ဗဂ်ိဳင္းနား အရည္၊
၄။ ႏို႔ရည္၊
၅။ တျခား ေသြးပါႏိုင္တဲ့ အရည္ေတြ။

• HIV ဘယ္လိုကူးသလဲ
- HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ပိုးေတြဟာ လူ႔ကိုယ္ခႏၶာ အရည္ေတြနဲ႔ (တစ္ရွဴး) ေတြထဲမွာ ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသြး၊ သုတ္ရည္၊ ဗဂ်ိဳင္းနာ-အရည္ နဲ႔ ႏို႔ရည္ေတြ ကေနသာ အမ်ားဆံုး ကူးေနတာ သိရတယ္။ ဒီအရည္တမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ တျခားလူရဲ႕ အေပၚဖံုး-အပါးလႊာ၊ ထိခိုက္ ပ်က္စီးေနတဲ့ အေရျပား (တစ္ရွဴး) နဲ႔ ေသြးထဲကို ေဆးထိုအပ္လိုမ်ိဳးနဲ႔ တိုက္ရိုက္ ထိုးသြင္းတာခံရမွ ကူးစက္တယ္။
- သုေတသန က်က်နန လုပ္ေနတဲ့ အေမရိကားမွာဆိုရင္ စအိုလမ္းနည္း-လိင္ဆက္ဆံမႈ နဲ႔ (ဗဂ်ိဳင္းနား) ကေန လိင္ဆက္ဆံမႈေတြကေန ကူးစက္တာ အမ်ားဆံုးလို႔ သိရတယ္။ ေနာက္မ်ားတာ တခုက ေဆးထိုးအပ္ကေန ကူးတာ ျဖစ္တယ္။ ပါးစပ္ကို လိင္ဆက္ဆံရာ သံုးတာနဲ႔ မိခင္ကေန ကေလးကို ေမြးေနတံုးျဖစ္ျဖစ္ ႏို႔တိုက္လို႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္း ဝါးခြံတာကေနျဖစ္ျဖစ္ ကူးစက္တာ နည္းတယ္။ က်န္နည္းေတြကေတာ့ မသန္႔တဲ့ ေသြး နဲ႔ ေသြးနဲ႔ဆိုင္တာေတြ သြင္းတာ၊ အဂၤါ-အစားထိုးတာေတြ ကေနကူးတယ္။ ေဆးရံုနဲ႔ က်န္းမာေရး ဌာနမွ အလုပ္လုပ္သူေတြကိုလဲ အပ္-ဒါး စတာေတြ ကေနတဆင့္ ကူးစက္ႏိုင္တယ္။

• တျခား ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ အရည္ေတြ
- ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခါးရိုးထဲက အာရံုေၾကာၾကီးရဲ႕အရည္၊
- အဆစ္ထဲကအရည္၊
- ေရျမႊာရည္၊
- မ်က္ရည္၊
- တံေတြး၊

• ကိုယ္ခႏၶာ အျပင္ဘက္မွာ HIV ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသက္ရွင္ေနႏိုင္သလဲ၊ သိပၸံပညာရွင္ အားလံုးေလာက္ နီးနီး လက္ခံၾကတာက ပိုးဟာ ကိုယ္ခႏၶာအျပင္ဘက္မွာ ၾကာၾကာ မရွင္ႏိုင္ဘူး။

• စအိုလမ္းသံုး လိင္ဆက္ဆံတာကေန ကူးႏိုင္သလား၊ (ကြန္ဒြမ္) မသံုးရင္ ေသျခာေပါက္ ကူးႏိုင္တယ္။

• (ဗဂ်ိဳင္းနား) ကို လိင္ဆက္ဆံရင္ ကူးသလား၊ (ကြန္ဒြမ္) မသံုးရင္ ေသျခာေပါက္ ကူးႏိုင္တယ္။ မ-လိင္လမ္းေၾကာင္း (ဗဂ်ိဳင္းနား၊ သားအိမ္ဝ) နဲ႔ က်ား-ဆီးသြားေပါက္ေတြမွာ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ ေသးငယ္တဲ့ အရွ-အနာေလးေတြကေန ပိုးဝင္ႏိုင္တယ္။ အနာ-အဆာ ရွိရင္လဲ ဝင္မယ္။ တေယာက္ေယာက္မွာ (STD) လိင္ကတဆင့္ကူးစက္ေရာဂါရွိေနရင္ ပိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။

• ပါးစပ္သံုး လိင္ဆက္တာကေန ကူးသလား၊ လက္ခံသူျဖစ္ျဖစ္ ျပဳလုပ္ေပးသူျဖစ္ျဖစ္ ကူးမယ္။ ထံုးစံလမ္းသံုး လိင္ဆက္ဆံနည္း ေလာက္ေတာ့ အျဖစ္မမ်ားဘူး။ ပါးစပ္နဲ႔ လည္ေခ်ာင္းတဝိႈက္မွာ အနာအဆာ ရွိရင္ ပိုျဖစ္ႏိုင္ေျခ မ်ားမယ္။ သုတ္ရည္ကို ပါးစပ္ထဲ ထုတ္မိရင္ ပိုျဖစ္ႏိုင္ေျခ မ်ားမယ္။ (STD) ရွိေနရင္ ပိုျဖစ္ႏိုင္ေျခ မ်ားမယ္။

• Sex toys လိင္သဲုးကရိယာေတြသံုးရင္ ကူးႏိုင္သလား၊ Dildos တို႔ Vibrators တို႔သံုးရင္ ကူးစက္ႏိုင္လို႔ (ကြန္ဒြမ္-အသစ္) သံုးပါ။

• ေဆးထိုးလို႔ ကူးသလား၊ ကူးႏိုင္တယ္။ ထိုးေဆး၊ ေဆးဝါး-ကရိယာ၊ ေသြးပါေနမဲ့ ေဆးထိုးပိုက္၊ မိုးေရ ျပန္သံုးတာ၊ ပုလင္း၊ အဖံုး၊ ဇြန္း၊ အစစ္၊ ေဆးရည္၊ ပတၲီး၊ ဝါဂြမ္း၊ စတာေတြကို မွ်သံုးတာ၊ လမ္းေဘးေရာင္း ေဆးထိုးပိုက္-အပ္ေတြက ျပန္ထုပ္တာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္မခ်ရဘူး။

• HIV နဲ႔ တျခား လိင္ကတဆင့္ ကူးစက္ေရာဂါေတြနဲ႔ ဆက္စပ္မႈ ရွိသလား၊ ရွိတယ္။ အဲလိုေရာဂါ တခုခုရွိေနသူမွာ HIV ပိုျပီး ကူးစက္ႏိုင္တယ္။ ဥပမာ ဆစ္ဖလစ္၊ လိင္လမ္း-ေရယံု၊ ရွန္ကာ၊ ကလာမိုင္ဒီးယား၊ ဂႏိုးရီးယား၊

• ေဆးရံု-ေဆးခန္း အလုပ္လုပ္သူေတြကို ကူးစက္သလား၊ ကူးစက္ႏိုင္တယ္။ ၾကိဳတင္ ကာကြယ္ေရး နဲ႔ တကိုယ္ေရ အကာအကြယ္ေတြ သံုးရမယ္။ အဓိက သတိထားဘို႔က အပ္၊ ဓါးလို ျပတ္ရွတာနဲ႔ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မိရင္ ပိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၁% ေလာက္နီးနီး ရွိတယ္။

• မိန္မခ်င္း လိင္ဆက္ဆံတာကေန ကူးသလား၊ ရွားပါတယ္။ (ဗဂ်ိဳင္းနား) အရည္နဲ႔ ရာသီေသြးထဲမွာ ပိုးပါႏိုင္တယ္။

• တက္တူး ထိုးတာ၊ ကြင္းေတြ ေဖါက္ဝတ္ဆင္တာကေန ကူးသလား၊ ကူးႏိုင္တယ္။ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ပိုးသန္႔တာ နည္းရင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တခါသံုး မဟုတ္ရင္ ကူးႏိုင္တယ္။

• နမ္းတာကေနကူးသလား၊ ဘယ္လိုနမ္းသလဲအေပၚမွာ မူတည္တယ္။ ျပင္သစ္နည္းေခၚတဲ့ ႏႈပ္ခမ္းစုပ္နမ္းနည္းနဲ႔ကူးတာ အေတာ္ေတာ့ ရွားတယ္။ ႏုတ္ခမ္းမွာ အနာရွိမွျဖစ္တယ္။ ပါးစပ္ပိတ္နမ္းတာ၊ ပါးကို နမ္းလို႔ ကူးတာ မေတြ႔ရေသးပါ။

• လူခ်င္းကိုက္လို႔ ကူးသလား၊ ရွားတယ္။ ၁၉၉၇ တံုးကရွိဘူးတာကို ထုတ္ျပန္ဘူးတယ္။

• ျခင္ေကာင္ကေနကူးသလား၊ မကူးပါ။

• မကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြဆိုတာ ကုပ္မိလို႔ မကူးပါ။ တံေတြးစင္လို႔ မကူးပါ။ လက္ဆြဲ ႏုပ္တက္တာ၊ ရင္ခ်င္းအပ္တာ၊ ေရအိမ္အတူသံုးတာ၊ ဖန္ခြက္၊ ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆိုး တာကေန မကူးပါ။ အလုပ္ဌာနတူတာ၊ Schools ေက်ာင္း အတူေနတာ၊ သာေရး-နာေရး အတူသြားတာ၊ တခါးဖြင့္ဘု ကိုင္မိတာ၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္၊ Pets အိမ္ေမြး-တိရစၧာန္၊ အားကစား၊

(အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီ-ေအအိုင္ဒီအက္စ္) ကိန္းဂဏန္းမ်ား
• ၁၉၈၁ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၅ ရက္ေန႔က အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု ေလာ့စ္အင္ဂ်ဲလိစ္ က လူ ၅ ဦးမွာ HIV/AIDS (အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီ-ေအအိုင္ဒီအက္စ္) ေရာဂါရွိခဲ့တယ္လို႔ ကူးစက္ေရာဂါ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးဌာနကေန ထုတ္ျပန္ခဲ့တာဟာ ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြမွာ ႏွစ္ ၃ဝ တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီ ျဖစ္တယ္။
• အဲဒီ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို HIV/AIDS ေရာဂါရဲ႕ ကနဦးလို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ျပီး၊ အဲဒီကတည္းက HIV/AIDS ေရာဂါကို ေလ့လာဘို႔ အတူးအဖြဲ႔ကိုလဲ စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တယ္။
• ၁၉၈၂ ဇူလိုင္လမွာ ဒီေရာဂါလို႔ နာမည္မတပ္ရေသးသူေပါင္း အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု တဝက္ေလာက္မွာ ျပန္႔ေနတဲ့ လူနာေပါင္း ရာဂဏန္း ရွိေနျပီျဖစ္တယ္။

HIV ပိုးဟာ လူ႔ကို္ယ္အျပင္ဘက္မွာ ၾကာၾကာမရွင္ႏိုင္ပါ၊ ဆက္ပြါးမ်ားမႈမျဖစ္ႏိုင္ပါလို႔သာ အခုထိလုပ္ထားတဲ့ သုေတသနေတြကဆိုပါတယ္။

ေဒါက္တာ တင့္ေဆြ

မသိတာ…..အျပစ္လား?

          လူေတြဟာ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို ခုန္မင္ၾကတယ္။မသိတာကို မသိသလုိပဲေနၾကတယ္။သိေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားသင့္တယ္။ဒါမွ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္တုိင္မသိရတာပါသလဲဆုိတာ အေျဖေပၚလာလိမ့္မယ္။အမ်ားနည္းတူ သိသင့္ပါတယ္။မသိတာ…အျပစ္လား ဆုိတာထက္ သိေအာင္ မၾကဳိးစားတာမွ အျပစ္ပါ။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္းက ဟာသေလးတစ္ခုကို ေျပာျပပါမယ္။

လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေခတ္စနစ္အေၾကာင္းကို ေျပာဆုိေနၾကတယ္။

ပထမလူငယ္    ဒုိ႔ႏုိင္ငံက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရႈပ္ေထြးေနျပီးေနာ္။

ဒုတိယလူငယ္   မင္းက ဘာကိုဆုိလုိတာလဲ။

ပထမလူငယ္    ႏုိင္ငံေရး၊ျငိမ္ခ်မ္းေရး တစ္ခုမွ အေကာင္အထည္မေပၚေသးဘူး။

ဒုတိယလူငယ္   ေဟ့ေကာင္… အဲဒါေတြက လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားတာကြ။

ပထမလူငယ္    ဘာေၾကာင့္ လွ်ိဳ႕ု၀ွက္ထားတာလဲ။

ဒုတိယလူငယ္   မလုပ္တတ္လုိ႔ေပါ့ကြ။

ပထမလူငယ္    တိန္………

          ဒီဟာသ လိုျဖစ္ေနျပီ မသိတာကို မသိသလုိေနတယ္။မလုပ္တတ္တာကို လုပ္တတ္ေအာင္မၾကိဳးစားဘူး။ဘာတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားတာဆုိပဲ။သိသလုိ တတ္သလိုနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ဒီလုိပါပဲ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြ အရမ္းသိခ်င္၊တတ္ခ်င္တယ္။တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း မသိလုိက္မသိဖာသာ ေနတတ္ၾကတယ္။လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြပါပဲ။အရာအားလုံးကို မသိႏုိင္ေပမယ့္ ကိုယ္က်င္လည္ေနတဲ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္၊ဘာေတြလုပ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ သိဖုိ႔လုိအပ္ပါတယ္။သူမ်ားအေၾကာင္းေတြ သိဖုိ႔ထက္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ပုိသိတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ကိုယ္လက္ရွိ ဘယ္အေျခေနမွာ ရပ္တည္ေနတယ္၊ဘာေတြလုပ္ေနတယ္၊ရည္မွန္းခ်က္ေတြက ဘာေတြရွိတယ္ဆုိတာကို သိသင့္ပါတယ္။

          လက္ရွိအေျခေနမွာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။လူေတြရဲ႕ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကုိဖြင့္ေပးေနတဲ့ (press media)လုိ႔ေခၚတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြဟာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္ရွိလုိ႔လာေနပါတယ္။ေစ်းႏႈန္းေတြဟာလည္း လူတုိင္းဖတ္ရႈႏုိင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းျဖစ္ျပီး ကြမ္းဖုိး၊ေဆးလိပ္ဖိုးမွ်သာ ရွိပါတယ္။ဒီအေျခေနမွာ လူလတ္တန္းစားမေရြး ၀ယ္ဖတ္လာႏုိင္ၾကတယ္။၀မ္းသာစရာပါပဲ။ဟုိယခင္ကဆုိ ဂ်ာနယ္၊သတင္းစာေတြဟာ လက္ခ်ဳိးရည္တြက္လို႔ရပါတယ္။သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္ကစ၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္လာခ်ိန္မွာ သတင္းမီဒီယာေလာကဟာ ျပန္လည္အသက္၀င္လာပါေတာ့တယ္။သတင္းမီဒီယာဆုိတာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ မ်က္စိ၊နား ပါပဲ။ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသိပညာ၊ဗဟုသုတေတြ တုိးပြားလာေအာင္၊မသိေသးတာေတြ သိလာေအာင္ ဒီ ဂ်ာနယ္၊သတင္းစာေတြက အသိပညာေတြ ဖြင့္ေပးေနပါတယ္။ခုဆုိ လူတုိင္းနီးပါး သတင္းေတြ ၀ယ္ဖတ္လာၾကတယ္။ရရွိလာတဲ့ အသိအျမင္ေတြဟာလည္း လူမႈဘ၀ကို မ်ားစြာ အေထာက္အပံ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကို အခ်ိန္နဲ႔တစ္ေျပး သိရွိလာပါတယ္။

          အခ်ဳပ္အားျဖင့္ မသိတာ အျပစ္မဟုတ္ေပမယ့္ အမ်ားသူငွာ သိရွိေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္လည္း သိရွိဖုိ႔ လုိအပ္လာပါတယ္။တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီက သိပညာတုိးပြားလာတာနဲ႔အမွ် ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးမွာ ဟုိအရင္လုိ လုပ္ခ်င္တုိ္င္းလုပ္၊ခ်ယ္လွယ္ခ်င္းတုိင္း ခ်ယ္လွယ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။အားလုံးဟာ မ်က္စိေတြ၊နားေတြ ပြင့္ေနၾကပါျပီး။ဒါေၾကာင့္ မသိတာ အျပစ္မဟုတ္ေပမယ့္ သိေအာင္ၾကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ႏႈိးေဆာ္ အၾကံဳျပဳပါရေစဗ်ာ။

ဆရာခ်စ္

Windows XP ႏွင့္ Windows 7 Version မ်ားအေၾကာင္း

Windows XP Editions
- လူသံုးအမ်ားဆံုးျဖစ္တဲ့ Windows XP Professional Edition and Windows Home Edition

- Windows XP Starter Edition

- Windows XP Media Center Edition

- Windows XP Tablet Edition ဆိုၿပီး (၅)မ်ိဳးကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အေသးစိပ္ကိုေတာ့ Windows 7 ရဲ႕ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြမွာပဲ ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။

Windows 7 6 Editions
Windows 7 Starter 
Windows 7 Home Basic 
Windows 7 Professional 
Windows 7 Enterprise 
Windows 7 Ultimate 

1. Windows 7 Starter

Aero user interface, DVD Playback, Window Media Center, Internet Connection Sharing စေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား မပါ၀င္ပါ။ 
Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စေသာ Enterprise Feature မ်ားလဲ မပါ၀င္ပါ။ 
Windows XP တြင္ပါ၀င္ေသာ IIS Web Server ကိုလဲ သံုးမရႏိုင္ပါ။ အမ်ားအားျဖင့္ IIS Feature ကို Window Server Version ေတြမွာသာ အသံုးအမ်ားဆံုးပါ။ Windows 7 တြင္ Professional, Enterprise, Ultimate စေသာ Editions မ်ားတြင္ ပါ၀င္ၿပီး Web Developer မ်ား အသံုးအမ်ားဆံုးပါပဲ။ 
CPU တလံုးသာခြင့္ျပဳထားၿပီး core ကို unlimited ခြင့္ျပဳထားပါသည္။ 
Windows 7 Editions အားလံုးသည္ Dual Core, Quad Core, ... အားလံုးကို support လုပ္ပါသည္။ 

2. Windows 7 Home Basic

Emerging Market Country (ဖြံ႕ၿဖိဳးစႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေတြ႔ရသည္) 
Aero user interface, DVD Playback, Window Media Center, Internet Connection Sharing စေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား မပါ၀င္ပါ။ 
Domain System join ၍ မရႏိုင္ပါ။ 
Enterprise Feature ေတြျဖစ္တဲ့ Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စတာေတြကိုလဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ IIS Web Server ကိုလဲ သံုး၍ မရႏိုင္ပါ။ 
Physical Processor (CPU) တလံုးသာ ခြင့္ျပဳထားၿပီး 32bit Version တြင္ Memory 4GB အထိ သံုးႏိုင္ပါသည္။ 64bit Version တြင္ Memory 8GB အထိ သံုးႏိုင္ပါသည္။ 

3. Windows 7 Home Premium

Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စေသာ Enterprise Feature မ်ားပါ၀င္ပါသည္။ 
IIS Web Server Feature ပါ၀င္ပါတယ္။ 
Domain System မ်ား မ join ႏိုင္ပါ။ 
Enterprise Feature ေတြျဖစ္တဲ့ Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စတာေတြကိုလဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ 
32bit version တြင္ Memory 4GB အထိ support လုပ္ၿပီး 64bit version တြင္ Memory 16GB အထိ အလုပ္လုပ္ပါသည္။ 
Physical Processors ၂လံုးအထိ support လုပ္ပါတယ္။ 

4. Windows 7 Professional Editions

Windows 7 Home Premium Edition မွ Feature မ်ားအားလံုး ပါ၀င္ပါတယ္။ 
Domain System ကိုလဲ join ႏုိင္ပါတယ္။ 
Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စတာေတြကိုလဲ ရႏိုင္ပါတယ္။ 
Enterprise Feature ေတြျဖစ္တဲ့ Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache စတာေတြကိုေတာ့ မရႏိုင္ပါဘူး။ 
Physical Processor 2လံုးအထိ support လုပ္ပါတယ္။ 

5. Windows 7 Enterprise Editions

6. Windosws 7 Ultimate Editions

ဒီ(၂)ခုက တူေနလို႔ ေပါင္းၿပီး ေရးေပးလိုက္ပါတယ္...

Enterprise Edition ကို Microsoft's Volume Licensing Customer ေတြအတြက္ ထုတ္လုပ္ထားေပးတာပါ။ 
Enterprise နဲ႔ Ultimate Editions ေတြမွာ အျခားEditions ေတြမွာ မရႏိုင္တဲ့ Feature ေတြတင္မကပါဘူး။ Enterprise Feature ေတြျဖစ္တဲ့ Encryption File System (EFS), Applocker, Direct-Access, Bitlocker, Remote Desktop Host, Branch-Cache အျပင္ Boot from VHD ကိုပါရႏိုင္ပါတယ္။ 
Physical Processor 2 လံုးအထိ support လုပ္ပါတယ္။ 

Note : MCTs (Windows 7, 70-680) ေျဖမယ့္သူမ်ားကေတာ့ 7-680 မွာ Test ေမးတဲ့ Feature အမ်ားဆံုးကေတာ့ Enterprise နဲ႔ Ultimate Edition ေတြမို႔ အဓိကထားၿပီး ေလ့လာေစခ်င္ပါတယ္။

မူရင္း ပို႔စ္ကို google reference ေတြနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားထားေပးတာပါရွင္။ ဗဟုသုတ အနည္းငယ္ရသြားမယ္ဆိုရင္ မမိုးႀကိဳးစားရႀကိဳး နပ္ပါတယ္။

အဆင္ေျပၾကပါေစ

မိုး (နည္းပညာမ်ား)