ျမင့္ေသာအရပ္...

တစ္ခါတုန္းက က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ဟာ တစ္ေနကုန္ဘာမွမလုပ္ပဲ သစ္ပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့ယုန္ကေလးက က်ီးကန္းကို ကြ်န္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားလိုပဲ တစ္ေနကုန္ဘာမွမလုပ္ပဲ ထိုင္ေနလို ့ရမလားလို ့ေမးလိုက္တယ္။ က်ီးကန္းက ဘာေၾကာင့္မရရမွာလဲဗ်ာ လို ့ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ ယုန္ကေလးက က်ီးကန္ရဲ ့ေအာက္နားက ေျမျပင္ေပၚမွာ ထိုင္ျပီး နားေနလိုက္တယ္။
အဲဒီလို ယုန္ကေလး ထိုင္ေနတုန္းမွာ ေျမေခြးတစ္ေကာင္ဟာ ယုန္ကေလးကို ခုန္အုပ္ျပီး ဖမ္းကာ စားေသာက္လိုက္သတဲ့။

သင္ခန္းစာအေနနဲ ့သူတပါးလို ဘာမွမလုပ္ပဲ ထိုင္ေနခ်င္ရင္ ကိုယ္ဟာ အျမင့္တစ္ေနရာမွာ ထိုင္ေနဖို ့လိုအပ္တယ္။

ကြ်န္မတို ့ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ်ားကို ၾကည့္ျပီး သူမ်ားလုပ္သလိုလုပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ အေျခအေနျခင္း၊ အျဖစ္အပ်က္ျခင္း မတူညီတာကိုေတာ့ သိပ္ျပီး မစဥ္းစားမိတတ္ၾကဘူး။ သူတပါးကို သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးေရာက္ခ်င္ရင္ သူအဲဒီလို ဘ၀မ်ိဳးကို ဘယ္လိုေရာက္ရတာလဲ ဆိုတာကို ဆင္ျခင္ျပီး သူ ့လိုပဲ ကိုယ္လည္း ၾကိဳးစားျပီး အသက္ရွင္တတ္ဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။
အင္တာနက္ကဖတ္ရတဲ့ ပံုျပင္တိုေလးကို ဘာသာျပန္ဆိုျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းအဂၤလိပ္လိုလည္းထည့္သြင္းေပးထားပါတယ္။

စနိုး

ကြမ္းရြက္၏ က်န္းမာေရး အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား

 
ကြမ္းရြက္မွာ ပါဝင္တဲ့ ဗီတာမင္နဲ႔ သတၱဳဓာတ္ေတြက ကယ္လ္စီယမ္၊

ကာ႐ိုတင္း၊ ႐ိုင္ဘိုဖေလဗင္၊ ႏိုင္ယာစင္၊ သိုင္ယာမင္းနဲ႔ ဗီတာမင္စီတို႔ ျဖစ္ၾက ပါတယ္။ လတ္တေလာ ေလ့လာမႈေတြ အရ ကြမ္းရြက္မွာ တန္နင္၊ သၾကား၊ မရွိမျဖစ္ဆီ စတာေတြ ပါဝင္ ေနၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ကြမ္းရြက္မွာပါတဲ့ ခ်ာဗီေကာဆိုတဲ့ ဖီေနာဓာတ္ဟာ အစြမ္းထက္ ပိုးသတ္ အာနိသင္ ရွိပါတယ္။ ကြမ္းရြက္မွာ ေအာက္ပါ ေဆးဖက္ဝင္ အစြမ္း သတၱိေတြ ပါဝင္ ေနပါတယ္။

အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေစပါတယ္

ကြမ္းရြက္မွာ အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္တဲ့ အာနိသင္နဲ႔ ေအးျမေစတဲ့ အာနိသင္တုိ႔ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ ေခါင္းကိုက္ ေနသူေတြမွာ ေခါင္း ကိုက္တဲ့ ေနရာေပၚ ကြမ္းရြက္ အုပ္ေပးပါက ေကာင္းမြန္တဲ့ ရလဒ္ကို ရရွိေစပါတယ္။

ေမြးကၽြတ္နာကို သက္သာေစပါတယ္

ကြမ္းရြက္ကို အနာစိမ္းနဲ႔ ေမြးကၽြတ္နာေတြ ကုသရာမွာ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ သန္႔စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာထားတဲ့ ကြမ္းရြက္တစ္ရြက္ကို ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့အထိျပဳတ္ၿပီး ၾကက္ဆူဆီ သုတ္လိမ္းေပးပါ။ ၾကက္ဆူဆီ သုတ္လိမ္းထားတဲ့ ကြမ္းရြက္ကို ေရာင္ရမ္းေနတဲ့ ေမြးကၽြတ္နာ ဒါမွမဟုတ္ အနာစိမ္းေပၚ ကပ္ေပးပါ။ ၿပီးရင္ အဲဒီကြမ္းရြက္ကို နာရီ အနည္းငယ္ၾကာတာနဲ႔ ဖယ္ရွားၿပီး အသစ္ကပ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုကပ္ရင္း အနာစိမ္း ဒါမွမဟုတ္ ေမြးကၽြတ္နာက ေပါက္သြား ပါလိမ့္မယ္။

ဆီးသြားေစတဲ့ အစြမ္းရွိပါတယ္

ကြမ္းရြက္ျပဳတ္ရည္ကို ေသာက္ေပးရင္ ဆီးသြားေစတဲ့ အာနိသင္ရွိပါတယ္။

အဆုတ္ ထိခိုက္မႈ ေဝဒနာကို သက္သာေစပါတယ္

ကြမ္းရြက္ေတြကို ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ အသက္ႀကီး သူေတြမွာ ျဖစ္တဲ့ အဆုတ္ ထိခိုက္မႈ ေဝဒနာေတြ ကုသရာမွာ အသံုးျပဳ ႏိုင္ပါတယ္။ မုန္ညင္းဆီထဲ စိမ္ထားတဲ့ ကြမ္းရြက္ကို ပူေႏြးေအာင္ ကင္ၿပီး ေအးသြားခ်ိန္မွာ ရင္ဘတ္ေပၚ ကပ္ေပးရင္ ေခ်ာင္းဆိုးတာနဲ႔ အသက္႐ွဴ မဝတဲ့ ေဝဒနာတို႔ကို သက္သာ ေစပါတယ္။

အဆစ္ေရာင္နာကို သက္သာေစပါတယ္

ကြမ္းရြက္ကို အဆစ္ေရာင္နာတဲ့ ေနရာေပၚမွာ ကပ္ေပးရင္ သက္သာေစပါတယ္။

အနာက်က္ေစပါတယ္

ကြမ္းရြက္ ျပဳတ္ရည္ အနည္းငယ္ကို ထိခိုက္ ဒဏ္ရာေပၚမွာ သုတ္လိမ္းေပးၿပီး ပတ္တီး စည္းထား ေပးပါက ႏွစ္ရက္ခန္႔ အတြင္း အနာက်က္ ျမန္ေစ ပါတယ္။

သတိေပးခ်က္

ကြမ္းယာကို မၾကာခဏ ဝါးစားတာေၾကာင့္ ခံတြင္းမွာ ကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြမ္းယာထဲမွာ ထည့္သံုးတဲ့ ေဆးနဲ႔ တျခား ပါဝင္ ပစၥည္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြမ္းစားတတ္သူေတြ အေနနဲ႔ ကြမ္းယာကိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ေလွ်ာ့စား သင့္ပါတယ္။

ၾကယ္စင္

ေႏြရာသီတြင္ စားသင့္ေသာ အရည္ရႊမ္းသည့္ သစ္သီးမ်ား

ေႏြရာသီမွာ စားသင့္တဲ့ ဗီတာမင္ဓာတ္ ေပါႂကြယ္ဝတဲ့ အရည္ရႊမ္း သစ္သီး ေတြကို ေဖာ္ျပ ေပးလိုက္ ပါတယ္။

၁။ သေဘၤာသီး

သေဘၤာသီးမွာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းၿပီး ေထာပတ္လို အႏွစ္သား ပါဝင္ကာ ထုတ္ရ လြယ္တဲ့ အေစ့ ငယ္ေတြ ပါဝင္ ေနပါတယ္။ အေလာေတာ္ သေဘၤာသီး တစ္လံုးဟာ လက္မ ၂၀ ေလာက္ႀကီးၿပီး ခုနစ္လက္မေလာက္ ရွည္ပါတယ္။ သေဘၤာသီးမွာ ၁၀ကယ္လိုရီ ပါဝင္ၿပီး ဗီတာမင္စီ အမ်ားအျပား၊ ေဖာလိတ္နဲ႔ ပိုတက္စီယမ္ အမ်ားအျပား ပါဝင္ ေနပါတယ္။ သေဘၤာသီးမွာ Papain အင္ဒီဇိုင္း ပါဝင္တဲ့အတြက္ အသား ဟင္းခ်က္ရာမွာ ထည့္သံုးရင္ ႏူးအိ လြယ္သလို စားၿပီးခ်ိန္မွာလည္း အစာေၾက လြယ္ပါတယ္။

၂။ သရက္သီး

သရက္သီးဟာ အစိမ္း၊ အဝါကေန အနီေရာင္ အထိ အေရာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ သရက္ သီးမွာ ဗီတာမင္ေအနဲ႔ ဗီတာမင္စီ၊ ပိုတက္ စီယမ္နဲ႔ အမွ်င္ဓာတ္ ေပါႂကြယ္ဝစြာ ပါဝင္ ေနပါတယ္။ သရက္သီးကို အခံြပါးခြားၿပီး အေစ့ကို ဖယ္ထုတ္ကာ စားသံုးႏိုင္ပါတယ္။

၃။ စူကာသီး

အနံ႔စူးရွၿပီး ၾကက္ဥ၊ ဘဲဥ ပံုသ႑ာန္ ေလာက္ရွိတဲ့ စူကာသီးမွာ ဗီတာမင္ေအ၊ ဗီတာမင္စီ၊ ပိုတက္စီယမ္ဓာတ္နဲ႔ အမွ်င္ဓာတ္ ေပါႂကြယ္ဝစြာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ စူကာသီးကို အဆီနည္း ဒိန္ခ်ဥ္ထဲနဲ႔ သစ္သီးသုပ္ထဲ ထည့္စား ႏိုင္ပါတယ္။

၄။ မာလကာသီး

မာလကာသီးရဲ႕ အရသာဟာ သစ္ေတာ္သီးနဲ႔ ဆင္ၿပီး မာလကာသီးဟာ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ၂-၄ လက္မ ေလာက္ရိွပါတယ္။ မာလကာသီးမွာ ဗီတာမင္စီ အမ်ားဆံုး ပါဝင္ေနၿပီး ဗီတာမင္ေအ၊ အမွ်င္ဓာတ္၊ ပိုတက္စီယမ္နဲ႔ ေဖာ့စ္ဖာရပ္စ္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။

၅။ ေစာင္းလ်ားသီး

ခ်ဥ္တဲ့ အရသာရွိၿပီး အရည္ရႊမ္းတဲ့ ေစာင္းလ်ားသီးေတြဟာ အေရွ႕ေတာင္ အာရွမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေစာင္းလ်ားသီး တစ္လံုးလံုးကို သုပ္ၿပီးလည္း စားႏိုင္ပါတယ္။ ေစာင္းလ်ား သီးမွာ ဆီးေက်ာက္ တည္ေစတဲ့ Oxalic acid ပါဝင္ တာေၾကာင့္ ေက်ာက္ကပ္ ေရာဂါသည္ေတြ အေနနဲ႔ ေစာင္းလ်ား သီးကို လံုးဝ မစားသင့္ပါဘူး။

၆။ တလည္းသီး

တလည္းသီးဟာ ပန္းသီး အရြယ္ေလာက္ ရွိၿပီး အနီရဲ ေရာင္အသီးမွာ ပတၱျမားလို နီရဲေနတဲ့ အေစ့ ေတြနဲ႔ ျပည့္ေန တတ္ပါတယ္။ အေစ့ေတြဟာ ခ်ဳိရဲၿပီး အရည္ရြမ္း ပါတယ္။ တလည္းေစ့ကို အဆီနည္း ဒိန္ခ်ဥ္ထဲ ထည့္ၿပီး ဒါမွမဟုတ္ အခ်ဳိပဲြမွာ ထည့္ၿပီး စားသံုးႏိုင္ပါတယ္။ တလည္းေစ့ ခြက္တစ္ဝက္စာမွာ ၈၀ ကယ္လိုရီ ပါဝင္ပါတယ္။

၇။ ကီဝီသီး

ကီဝီသီး တစ္လံုးဟာ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ၇၀ ကယ္လိုရီခန္႔ ပါဝင္ၿပီး ပိုတက္စီယမ္နဲ႔ အမွ်င္ဓာတ္ မ်ားစြာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ကီဝီသီးမွာ ပါဝင္တဲ့ ဗီတာမင္စီ ဓာတ္ဟာ လိေမၼာ္သီးမွာထက္ ႏွစ္ဆပိုမ်ားၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ကူညီ အားေပး ပါတယ္။ ကီဝီသီးကို ေဖ်ာ္ရည္၊ ယိုအျဖစ္ ေတြ႕ရသလို ဒိန္ခ်ဥ္နဲ႔ တဲြၿပီးလည္း စားႏုိင္ ပါတယ္။

ေနာင္တ ၃၇ မ်ဳိး

လူေတြက အသက္ၾကီး လာတဲ့ အခါ ဘယ္ကိစၥ ေတြကို မလုပ္ခဲ့ မိဘူးဆိုၿပီး ေနာင္တ ရတတ္ ၾကသလဲ။ စစ္တမ္း အရ ေတာ့ ဒီကိစၥ ၃၇ခုကို မလုပ္မိလို႔ ေနာင္တ အမ်ားဆံုး ရၾကပါ တယ္တဲ့။

၁။ အခြင့္အေရး ရွိတုန္း ခရီးမထြက္ မိလုိ႔ အကုအက် မ်ားလာ ပါတယ္
၂။ ဘာသာစကား ေနာက္တစ္မ်ဳိး မေလ့လာ မိလို႔
၃။ မေကာင္းတဲ့ ဆက္ဆံေရးကို တြယ္ကပ္ ေနမိလုိ႔
၄။ sunscreen မသုံးမိလုိ႔
၅။ သင္အၾကိဳက္ဆုံး အဆုိေတာ္ ေတြရဲ႕ ဂီတပြဲေတြကို မသြားမိလုိ႔
၆။ တစ္ခုခု လုပ္ရမွာ ေနာက္တြန္႔ျပီး ေၾကာက္မိလုိ႔
၇။ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္ မလုပ္မိလို႔
၈။ လိင္အမ်ဳိးအစား ခဲြျခားမႈ ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေဘာင္ခတ္ ထားမိလုိ႔
၉။ မေကာင္းတဲ့၊ ဆုိးတဲ့ အလုပ္က မထြက္မိလို႔
၁၀။ ေက်ာင္းမွ စာမၾကိဳးစား မိလုိ႔
၁၁။ သင့္ကိုယ္သင္ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ မေနမိလုိ႔
၁၂။ တစ္စုံ တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာ ေၾကာက္ေနမိလုိ႔
၁၃။ မိဘရဲ႕ အၾကံေပး စကား နားမေထာင္မိလို႔
၁၄။ သင့္ရဲ႕ ငယ္ရြယ္စဥ္ ဘ၀ကို သင့္အတၱ အတြက္ ကုန္ဆုံး ေစမိလို႔
၁၅။ တျခားသူေတြ ဘယ္လို ေျပာမလဲ ဆုိတာကိုပဲ အရမ္း အေလးထားမိလို႔
၁၆။ သူမ်ားအတြက္ပဲ လုိက္ျဖည္႔ဆည္းေပးျပီး ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္မလုပ္မိလုိ႔
၁၇။ ျမန္ျမန္ သြက္သြက္ မလုပ္ေဆာင္ပဲ တြန္႔ဆုတ္ ေနမိလုိ႔
၁၉။ ကိုယ့္ခံယူခ်က္ကို ျမဲျမဲ မဆုပ္ကိုင္မိလုိ႔
၂၀။ လူမႈအက်ဳိးျပဳ လုပ္ငန္းေတြ မလုပ္ေဆာင္ မိလုိ႔
၂၁။ အဘုိး၊အဘြာားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေပး မေနမိလုိ႔
၂၂။ သင့္ရဲ႕ သြားကို ဂရုမစို္က္မိလုိ႔
၂၃။ အလုပ္ေတြပဲ မတရား ဖိလုပ္မိလုိ႔
၂၄။ဟင္းတစ္မ်ဳိးမ်ဳိး ခ်က္တတ္ေအာင္ မသင္ခဲ့မိလုိ႔
၂၅။ သင့္ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရ ျဖစ္လာမယ့္ အခ်ိန္၊အခုိက္အတန္႔ ေလးေတြကို အေလးမထား တတ္ခဲ့လို႔
၂၆။ သင္စခဲ့တဲ့ အမႈကို အဆုံးမသတ္ မိလို႔
၂၇။ပါတီမွာ လူတုိင္းကုိ အမွတ္တရ တစ္ခုခု ေပးႏုိင္မယ့္ မ်က္လွည္႔ပညာ တစ္ခုခုကို မေလ့လာ ခဲ့မိလုိ႔
၂၈။ သင့္ရဲ႕ အသုိင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အသာတၾကည္ လက္ခံမိလုိ႔
၂၉။ သူငယ္ခ်င္း သံေယာဇဥ္ကို ၾကာရွည္ေအာင္ မလုပ္ေဆာင္ မိလုိ႔
၃၀။ သင့္ကေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီ မကစား မိလို႔
၃၁။ စြန္႔စားမႈ တစ္ခုခုကို မျပဳလုပ္ခဲ့လုိ႔
၃၂။ သင့္ရဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရး အသို္င္းအ၀ိုိင္းကို မခဲ်႕ထြင္မိလို႕
၃၃။ စိုးရိမ္ၾကီးလြန္း မိလုိ႔
၃၄။ မဆုိင္တဲ့ ဒရာမာ ဇတ္လမ္းေတြမွာ သြားပက္သက္မိလို႔
၃၅။ သင္ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ အတူတူ အခ်ိန္မကုန္ဆုံး ခဲ့မိလုိ႔
၃၆။ လူေတြေရွ႕မွာ သင့္ရဲ႕ အစြမ္းအစ တစ္ခုခုကို မထုတ္ေဖာ္ ျပမိလုိ႔
၃၇။ ေက်းဇူးတင္ထုိက္သူကို မတင္မိလို႔
From: MYMC

www.phochitnotes.blogspot.com

ေသမယ္ဆိုတာ ၾကိဳသိတဲ့အခါ

မ်က္ႏွာအလွျပဳျပင္ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ရစ္ခ်တ္ဟာ အသက္ ၄၀အရြယ္၊ သန္းၾကြယ္သူေဌး တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အဆုပ္ကင္ဆာျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း သိရျပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့ဘ၀အေၾကာင္းကို ၁၉.၀၁.၁၂ ေန႔မွာ သြားေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားေရွ႔မွာ ကိုယ္က်ဳိးမငွဲ႔ပဲ လူအမ်ားအတြက္ ေတြ႔ဆံုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အသံက နဲနဲၾသေနေတာ့ သည္းခံေပးပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရစ္ခ်တ္ပါ။ ဆရာ၀န္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အေၾကာင္း နဲနဲေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ပါေမာကၡက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိတ္လို႔လာရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သင္ၾကားေနတဲ့ သြားေဆးကုသေရးဆိုင္ရာမ်ားအျပင္ တျခားအရာေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ ေတြးမိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေျပာျပရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ဒီေန႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းစစ္စစ္ပါ။ အထိုက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္တဲ့ ထုတ္ကုန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဆင္းရဲတယ္ခင္ဗ်။ မီဒီယာေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ေျပာၾကတာကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ေအာင္ျမင္မွဳပဲတဲ့။ အဲဒီေအာင္ျမင္မွဳဆိုတာလည္း ခ်မ္းသာမွဳပဲတဲ့ခင္ဗ်။ ဒီလို အေတြးအေခၚမ်ဳိးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္မတန္ျပိဳင္ဆိုင္လိုစိတ္ မ်ားခဲ့တာကလား။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းမွာထိပ္ဆံုးျဖစ္ရုံသာမကေသးဘူး နယ္ပယ္အားလံုးမွာကို ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုေသးတာ။ ၀တ္စံုဆင္တူ၀တ္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ ေျပးပြဲျပိဳင္ပြဲေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုတယ္ေလ။ အေရာင္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ဆုတံဆိပ္မ်ဳိးစံု၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးတဲ့တံဆိပ္ေတြ အားလံုးလိုခ်င္တာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပင္းအထန္ျပိဳင္တတ္ခဲ့တာ။ ေဆးေက်ာင္းတက္ျပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္လာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတိုင္းပဲ မ်က္စိအထူးကုျဖစ္ဖို႔က လူၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနေတာ့ အဲဒါျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မ်က္စိကုသေရးမွာ သင္တန္းတက္ခြင့္ရတယ္။ ေလဆာနဲ႔ မ်က္စိကုဖို႔ သုေတသန ပညာသင္ဆုကိုလည္း National University of Singapore ကေပးတယ္ေလ။

ပစၥည္းသစ္ထြင္ဖို႔၊ သုေတသနလုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြလည္းရ၊ ေဆးကုသေရးပစၥည္းေတြလည္းကိုင္ရ၊ ေလဆာေတြလည္းကိုင္ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဒါေတြက ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေအာင္ျမင္မွဳေတြခ်ည္းပဲဗ်။ ခ်မ္းသာမွဳ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနနဲ႔ စာခ်ဳပ္ျပည့္သြားေတာ့ မ်က္စိကုသေရးသင္တန္းဟာ သိပ္ၾကာလြန္းတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ ၀င္ေငြေကာင္းတယ္ေလဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလွအပအတြက္ခြဲစိတ္ကုပညာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ေခတ္စားလာတာေပါ့။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးကိုရတာေလ။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းတက္တာေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းတ၀က္နဲ႔ ထြက္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အလွျပဳျပင္ေရး ေဆးခန္းနဲ႔ ခြဲစိတ္ကုေဆးခန္းဖြင့္တယ္ဗ်။

သိၾကတဲ့အတိုင္း အေထြေထြကုဆရာ၀န္ေတြ၊ မိသားစုဆရာ၀န္ေတြကို လူူေတြကသိပ္အထင္မၾကီးဘူးေလ။ လူေတြက ခ်မ္းသာတာ၊ ေက်ာ္ၾကားတာကိုမွ အထင္ၾကီးတာကလား။ ရုိးရုိးဆရာ၀န္ကို ေဒၚလာ၂၀ မေပးခ်င္ေပမယ့္ အဆီေတြကိုေလ်ာ့သြားေအာင္ခြဲစိတ္ေပးတဲ့ဆရာ၀န္ကိုေတာ့ ေဒၚလာတေသာင္းေပးဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။ ရင္သားအလွခြဲစိတ္ျပဳျပင္ဖို႔ ေဒၚလာတေသာင္းခြဲေပးတယ္။ ဘာလို႔အေထြေထြကုဆရာ၀န္လုပ္ေနမလဲဗ်။ ဒါနဲ႔ပဲ အလွအပျပဳျပင္ေရး ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ျဖစ္လာတာေပါ့။

ဒါနဲ႔ပဲ ေနမေကာင္းျပီး ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ကုဖို႔ထက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ နာမည္ၾကီးအလွဖန္တီးရွင္ျဖစ္လာတာေပါ့။ အလုပ္ကေတာ့ ျဖစ္သလားမေမးနဲ႔။ ပထမေတာ့ လူနာေတြက တပတ္ေစာင့္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၃ ပတ္၊ ေနာက္ တလ၊ ႏွစ္လ၊ ၃ လအထိေတာင္ေစာင့္တယ္ဗ်ဳိ႔။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူနာမ်ားလြန္းေတာ့ စိတ္ညစ္ေရာ။ အေတာ္ဘ၀င္ျမင့္စရာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္မႏိုင္လြန္းလို႔ ဆရာ၀န္ ၄ ေယာက္ေတာင္ ထပ္ငွားရတယ္။ တႏွစ္အတြင္းမွာကို သန္းနဲ႔ခ်ီရတာဗ်။ တႏွစ္ထဲေနာ္။ ဒါလည္း ေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ မထင္ဘူးဗ်။ စြဲေနျပီကိုး။ ဒါနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ေဆးခန္းထပ္ဖြင့္ျပီး အင္ဒိုနီးရွားလူခ်မ္းသာေတြဆီက ေငြရွာတာေပါ့။ ဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းဗ်ာ။

ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေတြဘာလုပ္တယ္ထင္တုန္း။ စေန၊ တနဂၤေႏြအားရင္ ဘာလုပ္လဲသိလား။ ကြ်န္ေတာ္က ကားကလပ္မွာ အဖြဲ႔၀င္ဗ်။ အပို၀င္ေငြနဲ႔၀ယ္ထားတဲ့ ထရပ္ကားကိုထုတ္၊ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီကိုသြား၊ မေလးရွားထိေအာင္ ကားေမာင္းျပဳိင္ၾကတာဗ်ဳိ႔။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀ပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဖာရာရီျပိဳင္ကားတစီး၀ယ္ထားေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ဒယ္ ၄၅၈ မထြက္ေသးလို႔ ပင့္ကူတံဆိပ္ ၄၃၀ ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဘဏ္သူေဌးကားက အနီေရာင္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကားက ေငြေရာင္ဗ်။

ကားေတြရျပီးသြားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ အိမ္၀ယ္တာေပါ့ဗ်။ ကိုယ္ပိုင္ဘန္ဂလိုေတြေဆာက္ဖို႔ ေျမလိုက္ရွာတယ္။ ပိုက္စစ္တိုက္ရွာရတာဗ်။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုေနခဲ့လဲ။ ခ်မ္းသာမွဳနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားမွဳၾကားမွာ ေနခဲ့တာပဲ။ မယ္စၾကာ၀ဠာ နဲ႔ေတာင္တြဲခဲ့ေသးတယ္။ လွေပ့ ေခ်ာေပ့ ခ်မ္းသာေပ့ ေက်ာ္ၾကားေပ့ဆိုတဲ့ သူငယ္မေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြသြား၊ Michelin စားဖိုမွဳးေတြခ်က္ေၾကြးတာကိုစား၊ ေပ်ာ္စရာေပါ့ဗ်ာ။

လိုခ်င္တာေတြအကုန္လံုးျပည္စံုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာတာေပါ့။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အားလံုးရွိေနျပီေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေလာက္က အားကစားလုပ္ရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာက ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ျပီလို႔ ထင္ခဲ့တာ။ ထိပ္ဆံုးက ကြ်န္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ။

အင္း - ကြ်န္ေတာ္မွားသြားတာေပါ့ေလ။ အားလံုးကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာမွ မဟုတ္တာပဲ။ မႏွစ္က မတ္လတုန္းက ခါးနာလာတယ္ဗ်။ ထိုင္ထလုပ္တာမ်ားလို႔ နာတယ္ထင္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ စကၤာပူေဆးရုံၾကီး ကိုသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းက MRI ရုုိက္ေပးတယ္။ ဘာျဖစ္သလဲရွာဖို႔ေပါ့။ ညေနလည္းက်ေရာ သူကကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚေရာ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ခါးရုိးထဲမွာ ကင္ဆာေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္မယံုဘူးဗ်။ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ တကယ္ေျပာတာလားလို႔ ျပန္ေမးေနေသးတယ္။

အားကစားရုံမွာ ေျပးလို႔ေကာင္းတုန္းရွိေနေသးတာကိုး။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ PET scan ထပ္ရုိက္တယ္။ အဆင့္၄ ( ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ) အဆုပ္ကင္ဆာတဲ့ဗ်ာ။ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုမ်ားေရာက္လာတာလဲလို႔ အံ့ၾသေနမိတာ။ ဦးေဏွာက္၊ ခါးရုိး၊ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္အေပၚပိုင္းအထိေတာင္ပ်႔ံေနတာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က အားလံုးပိုင္ဆိုင္ေနျပီလို႔ ထင္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အားလံုးဆံုးရွဴံးရေတာ့တာပဲဗ်။

CT scan မွာၾကည့္လိုက္၊ အဆုပ္ေပၚက အစက္အားလံုးဟာ ကင္ဆာဗ်။ ဒါကို Miliaries turmor လို႔ေခၚသဗ်။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အဆုပ္ထဲမွာ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီျပီးရွိေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ Chemo ေဆးေတြေပးရင္ေတာင္မွ ၃-၄ လပဲခံေတာ့မွာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ပ်က္မသြားဘူးလား။ မပ်က္ပဲဘယ္ခံႏိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ။ စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာအားလံုးရွိတယ္လို႔ထင္ခဲ့မိတာ။

ကဲ သံမဏိၾကီးလို ေအာင္ျမင္မွဳေတြနဲ႔။ အိမ္ရွိတယ္၊ ကားရွိတယ္၊ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္၊ ဒါေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ၀ယ္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြားစိတ္ဓါတ္က်ေနရျပီ။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တာေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဖာရီရာကားကို ကြ်န္ေတာ္ဖက္ထားရင္းအိပ္လို႔ရမလား။ ဘယ္ရမလဲဗ်။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီဟာေတြအသံုးက်မယ္ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့တာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္မွ မဟုတ္တာပဲကိုး။

တကယ္တမ္း ျပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တာက ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဂရုစိုက္တဲ့လူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္နားလည္ျပီး ဆက္ဆံရတာမွ ေပ်ာ္စရာဗ်။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ငိုတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ရယ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နာက်င္ခံစားရသလို သူတို႔လဲလိုက္ျပီးခံစားနားလည္ေပးတယ္ေလ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ေစတယ္။ ပိုင္ဆိုင္မွဳေတြက ဒီလိုမေပးႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီပစၥည္းေတြကသာ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဓါတ္က်ေနတုန္းက သူတို႔အေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္ရင္ ေပ်ာ္လာဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။

တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကို ေရာက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္လဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကားအသစ္ကို တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ေမာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးေတြဆီသြားလည္၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြား။ ဒါေပ်ာ္စရာလို႔ထင္ခဲ့မိတာ။ ေငြေရးေၾကးေရးသိပ္မေျပလည္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သလိုလိုက္ေပ်ာ္မယ္ထင္လား။ ဒီလိုကားသစ္ၾကီးေမာင္းျပီး ၾကြားေနတာကို ကူေပ်ာ္ေပးမလား။ ဘယ္ေပ်ာ္မလဲဗ်။သူတို႔၀င္ေငြနဲ႔သူတို႔ မနည္းေလာက္ေအာင္သံုးျပီး မီးရထားစီးေနရတဲ့ဟာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအားက်တာရယ္ မနာလိုျဖစ္တာရယ္ပဲရွိမွာ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ မုန္းေတာင္မုန္းဦးမယ္။

ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ထင္ထားတဲ့ အားက်မွဳမ်ဳိးပါ။ ပိုင္ဆိုင္မွဳကို ၾကြားတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္မာနနဲ႔ အတၱကို ျဖည့္ဆည္းတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထူးဆန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ သူ႔နာမည္က ဂ်နီဖာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်ာ။ လမ္းအတူေလွ်ာက္သြားလို႔ ခရုတစ္ေကာင္ေတြ႔ရင္ သူကေကာက္ျပီးေတာ့ ျမက္ခင္းထဲကိုခ်ေပးတယ္ဗ်။ ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္တာလဲလို႔ ေတြးေနတာ။ တက္နင္းလိုက္လို႔ ေသသြားမွာ သူကစိုးရိမ္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခရုက ခရုပဲေလ။ လူေတြလဲဒီလိုပဲ။ လမ္းေၾကာင္းေပၚကေနထြက္မသြားႏိုင္ရင္ နင္းခံရမွာပဲေလ။ ဒါကပဲ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ဟုတ္ဘူးလား။ အသဲေတာ္ေတာ္မာတာေနာ္။

ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သနားၾကင္နာဖို႔၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ဖို႔ သင္ခဲ့ရသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀တုန္းက National University Hospital က ကင္ဆာဌာနမွာလုပ္ရတယ္ေလ။ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေသတာေတြေတြ႔ေနရပါေရာ။ သူတို႔ဘယ္လိုခံစားရတယ္၊ ဘယ္လိုနာက်င္ဒဏ္ခံရတယ္ ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနတာပဲ။ ေအာက္စီဂ်င္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိရွဴေနရတာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္တစ္ခုသာပါပဲ။ ေန႔တုိင္း ေဆးရုံကိုသြား၊ ေသြးေဖာက္၊ ေဆးေပး လုပ္ေနေပမယ့္ ဒီလူနာေတြကို အစစ္လို႔မထင္ပါဘူး။ ဒါဟာအလုပ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္၊ ျပီးရင္အိမ္ျပန္၊ ဒါပဲ။

ဒီလိုနာက်င္ခံစားတာေတြက အစစ္လား။ မဟုတ္ေပါင္။ ေဆးပညာအေခၚအေ၀ၚအားလံုး ကြ်န္ေတာ္ သိသားပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လူနာမျဖစ္မခ်င္း ဒါေတြကိုမသိခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တကယ္သိလာျပီေလ။ အခုေနမ်ား ခင္ဗ်ားတို႔က ကြ်န္ေတာ္ကို အသစ္ကျပန္စခြင့္ရွိေသးရင္ အခ်ဳိးေျပာင္းမလားလို႔ေမးလာရင္ ေျပာင္းမယ္လို႔ ျပန္ေျဖမွာပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခုမွပဲ လူနာေတြ ဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာကို နားလည္လာတာကိုး။ တခါတေလေတာ့ ဒီလိုပဲ ခဲရာခဲဆစ္ သင္ယူရတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။

အခုခင္ဗ်ားတို႔က ပထမႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ဆိုေတာ့ ဒီလမ္းၾကီးကို ျဖတ္ရဦးမွာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို အခ်က္ ၂ ခ်က္ သတိေပးစရာရွိတယ္။

ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးက ပုဂၢလိကေဆးခန္းပဲလုပ္ၾကရမွာပဲ။ ျပီးရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ခ်မ္းသာလာၾကမယ္ဆိုတာ အာမခံတယ္။ သြားစိုက္တာေလးတင္ အမ်ားၾကီးပိုက္ဆံရတာမို႔လား။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္၊ ဆိုတာေတြက မွားေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ျပသနာက ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ားစုက ဒီဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္တာ။
ဒါကိုကြ်န္ေတာ္ဘာလို႔ေျပာႏိုင္လဲဆိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ ရေလလိုေလျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတြ႔လာတယ္ေလ။ ပိုပိုျပီးလိုခ်င္လာေတာ့ မရရင္ မေနႏိုင္ျဖစ္ေရာ။ ေျပာခဲ့ျပီးတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဒီလူမွဳပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ထားတာအားလံုးရခဲ့သားပဲ။ မရရင္ မေနႏုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူနာဆိုတာ ေငြ၀င္လမ္းလို႔ပဲ ျမင္ခဲ့တာ။ လူနာဆီက ရသမွ်ပိုက္ဆံညွစ္ယူခဲ့တယ္ေလ။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကယ္တမ္းဘယ္သူ႔အတြက္ လုပ္ေပးေနတာလဲဆိုတာ ေမ့ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ေဆးပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သြားေဆးကုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ လူနာကို မလိုတဲ့ကုသမွဳေတြ ေပးၾကတယ္။ သိပ္မေသခ်ာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။ မလိုအပ္မွန္းသိတာေတာင္မွ ေပးျဖစ္ေအာင္ေပးေသးတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိလာတာက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တကယ္ဂရုစိုက္တဲ့လူနဲ႔ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးတဲ့လူနဲ႔ကို ခြဲတတ္လာျပီ။ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပ်က္စီးလာတာေပါ့။

ပိုဆိုးတာကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြအေၾကာင္း၊ ျပိဳင္ဘက္ေတြအေၾကာင္းကို ဆိုးဆိုးရြားရြားေျပာခဲ့ၾကတယ္ေလ။ လိပ္ျပာမသန္႔တာေလးေတာင္ မျဖစ္ေပါင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ သူမ်ားကိုႏွိမ့္ခ်ျပီး အေပၚေရာက္ဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကေနရာအားလံုးမွာကို ျဖစ္ေနတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာက ဒီလိုစိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းေတြ ပ်က္စီးသြားတာမ်ဳိးကိုေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကဒါကို ခဲရာခဲဆစ္သင္ခဲ့ရတာမို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုက လုပ္သက္ရွည္လာတာနဲ႔အမွ် ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ လူနာေတြအေပၚမွာ သိပ္အေရးမလုပ္ေတာ့ဘူးေလ။ ထံုေပေပျဖစ္လာတယ္။ အစိုးရေဆးရုံျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢၢလိကေဆးခန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လူနာမွတ္တမ္းတစ္ထပ္ၾကီး လက္ထဲေရာက္ေနတာနဲ႔ အဲဒီဟာၾကီးျမန္ျမန္ကုန္သြားဖို႔ပဲ အေရးၾကီးေနေတာ့တာပဲေလ။ လူနာေတြမ်ားလြန္းလို႔ အခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္သြားဖို႔ပဲ အာရုံရွိေတာ့တာ။ ဒါအမွန္ပဲဗ်။ ဒါက ေန႔တဓူ၀ အလုပ္ျဖစ္လာေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတာေပါ့ဗ်ာ။ လူနာေတြဘက္က ဘယ္လိုစိတ္ထဲမွာထင္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ေၾကာက္ရြ႔႔ံတာ၊ စိုးရိမ္တာ အားလံုးေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္တကယ္ခံစားရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ သိလာတာဗ်။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ အၾကီးဆံုးခြ်တ္ယြင္းခ်က္ပါပဲဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းလူနာေတြခံစားေနရတာကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္၊ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာလိုက္ျဖစ္ေနဖို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခံစားမွဳကဲလြန္းရင္ Professional မဆန္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တကယ္တမ္း သူတို႔ကိုနားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားသလား။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ မၾကိဳးစားဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာကေတာ့ လူနာေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါဗ်ာ။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ နာက်င္တာေတြ၊ ေၾကာက္ရြ႔ံတာေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ အစစ္မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ေတာ့ အစစ္ေတြကိုးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အခုဆိုရင္ Chemotherapy ယူေနတာ ၅ ခါရွိျပီ။ ဒါဟာ သိပ္ခံရခက္တာပဲဗ်ာ။ Chemotherapy ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ရန္သူအတြက္ေတာင္ ဆုမေတာင္းသင့္ဘူး။ တကယ့္ကို ခံစားရတာဗ်ာ။ အစာစားမိလား မစားမိလားေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။ သိပ္ကိုဆိုးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲနဲအင္အားရွိတာနဲ႔ တျခားကင္ဆာလူနာေတြဆီကို သြားပါတယ္။ နာက်င္တာေတြကို သိလာျပီကိုး။ ဒါက သိပ္ေနာက္က်ျပီး လုပ္ေပးႏိုင္တာလဲ သိပ္နဲေနပါျပီေလ။

ခင္ဗ်ားတို႔မွာက ေတာက္ပတဲ့အနာဂတ္နဲ႔ ခြန္အားအျပည့္နဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ လူနာအေၾကာင္းကိုထဲထဲ၀င္၀င္သိေအာင္လုပ္ပါဗ်ာ။ သူတို႔ဟာလူသားစစ္စစ္ေတြ၊ အမွန္တကယ္ကို နာက်င္ခံစားျပီး အခက္ခဲဆံုးအခ်ိန္ေတြကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြပဲ ခံစားရတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြက အစကထဲကသူတို႔မွာ နဲနဲပဲရွိေတာ့ ေရာင့္ရဲလြယ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ထက္လည္း ပိုျပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ၾကတယ္။ တျခားစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ခံစားခ်က္ျပင္းထန္ေနတာ၊ ေငြေရးေၾကးေရး စတဲ့ျပသနာနဲ႔ လူေတြအမ်ားၾကီး။ ဒါေတြကလည္းတကယ္ရွိတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ အသိအမွတ္မျပဳပဲ ေနခဲ့ၾကတာ။

ဒါေၾကာင့္မို႔ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့လူေတြအေပၚမွာ အေလးထားၾကပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲနဲေလးလုပ္ေပးလိုက္တာ သူတို႔အတြက္အမ်ားၾကီးကို ထူးျခားသြားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေသခါနီးေနျပီဆိုေတာ့ ဘယ္သူကတကယ္ဂရုစိုက္တယ္၊ အားေပးတယ္ဆိုတာကို ခံစားတတ္ေနျပီေလ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ္ေျပာင္းလဲသြားေစတယ္။ ဒါဟာကုသမွဳေတြယူျပီးတဲ့ေနာက္သိလာတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ေဆးသြင္းထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ေနာက္ေန႔မွ ေဆးထပ္သြင္းမယ္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားတို႔ကို စကားေျပာဖို႔ အားရွိေနေသးတာေပါ့။

ေမာရစ္ နဲ႔ အဂၤါေန႔ ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေလးေတြ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဖတ္ျပီးသားလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ လူတုိင္းေသရမွာသိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူး။ တကယ္ယံုတယ္ဆိုရင္ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကို ေျပာင္းပစ္ၾကမွာပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာသိေတာ့ က်န္တာအကုန္လံုးေမ့ထားျပီး တကယ္လုိအပ္တာေတြပဲ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေနဖို႔ထက္ ေသဖို႔ကို ပိုအခ်ိန္ေပးရမွာ။ ဒါမ်ဳိးကို မနက္ေစာေစာစီးစီးၾကားရတာ က်က္သေရေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့တဲ့အမွန္တရားမို႔ ေျပာျပတာပါ။

ခင္ဗ်ားတို႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာတဲ့အတိုင္းမေနၾကပါနဲ႔။ မီဒီယာေျပာတာကိုလည္း လက္မခံနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ခံခဲ့ရျပီးျပီ။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ခဲ့မိျပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ဘယ္လိုအသက္ရွင္သန္မယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ပါ။

သူမ်ားေျပာတိုင္းလိုက္မလုပ္နဲ႔။ ကိုယ့္တကိုယ္ရည္စာပဲၾကည့္ေနမလား။ တျခားတစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ကူညီမလား။ ဆံုးျဖတ္ပါ။ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲၾကည့္ေနလို႔မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ရႏိုင္မယ္လို႔ထင္ခဲ့တာ မရခဲ့ပါဘူး။

နားေထာင္ေပးတာေက်းဇူးပါပဲ။ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ေမးႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
( ေဒါက္တာရစ္ခ်တ္ဟာ ၁၈.၁၀.၁၂ ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ေဒါက္တာရစ္ခ်တ္တေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္မွာပါ။)
ဘာသာျပန္သူ - သႏၱာ၀င္း
( ၀၂.၁၁.၁၂ )

ကိုးကား။ ။

http://www.youtube.com/watch?v=umLkfADe17s

၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္မွာ ခရီးသြားဖုိ႔ ကမာၻ႔ထိပ္တန္း ၅ ႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာပါဝင္

ကမာၻလွည့္ခရီးသြား အမ်ားဆံုး စိတ္ဝင္စားတဲ့ ျမန္မာျပည္က ပုဂံေဒသက ျမင္ကြင္းတခု။ ဓာတ္ပံု- Zay Gyi

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္မွာ ခရီးသြားဖုိ႔အတြက္ ကမာၻ႔ထိပ္တန္း ၅ ႏုိင္ငံစာရင္းမွာ ပါဝင္တယ္လို႔ International Business Times ရဲ႕ စစ္တမ္း တခုက ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

Lonely Planet ဆုိတဲ့ ကမာၻလွည့္ခရီးသြား လမ္းညႊန္အပါအဝင္ ကမာၻေက်ာ္ ခရီးသြား လမ္းညႊန္ေပါင္း ၂ဝ ေလာက္နဲ႔ နာ မည္ႀကီး မဂၢဇင္းေတြ၊ သတင္းဌာနေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီး မီဒီယာလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြအရ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္အတြင္း ထိပ္တန္း ခရီးသြားႏိုင္ငံေတြဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္လာမလဲဆုိ တာ IBT ႕ စစ္တမ္း တခုအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာပါ။

အဲဒီ့ စစ္တမ္းအရ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္မွာ ထိပ္တန္း ခရီးသြားႏုိင္ငံေတြကေတာ့ အမွတ္စဥ္အလိုက္ အဆင့္ ၁၊ ဘရာဇီး၊ ၂- စေကာ့တလန္၊ ၃- ျမန္မာ၊ အဆင့္ ၄ အုိက္စ္လန္နဲ႔ ပနားမားတို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

အဲဒီ ထိပ္တန္း ၅ ႏုိင္ငံ ၿပီးရင္ ဘယ္လ္ဂ်ီယံ၊ ရဝမ္ဒါ၊ ဥ႐ုေဂြးနဲ႔ ဇမ္ဘီးယားႏုိင္ငံ တုိ႔က ကပ္လုိက္ေနပါ တယ္။

IBT အဆုိအရ မႏွစ္ကေတာ့ သိရီလကၤာ၊ ခ႐ုိေအးရွားနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံေတြက ကမာၻလွည့္ ခရီးသြားေတြ အမ်ားဆံုး စိတ္ ဝင္တစား သြားေရာက္ခဲ့ၾကတဲ့ေနရာေတြပါ။

ကမာၻ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြထဲမွာဆုိ ဘရြတ္ကလင္း၊ ကီြတုိ နဲ႔ ဆုိးလ္ၿမိဳ႕တုိ႔ဟာ ကမာၻ လွည့္ ခရီးသြားေတြ အမ်ားဆံုး သြားခဲ့ၾကတယ္။

အခု ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္ထဲမွာ ကမာၻ႔ ထိပ္တန္း ခရီးသြားအမ်ားဆံုး ျဖစ္မယ့္ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကိုေတာ့ အဆင့္ ၁ အေန နဲ႔ စေကာ့တ လန္ ႏုိင္ငံက ဂလပ္စ္ဂုိးနဲ႔ လဗ္ဗီးယားႏုိင္ငံက ရီဂါတုိ႔ျဖစ္ၿပီး အဆင့္ ၃ အေနနဲ႔ ေတာင္ အာဖရိကႏုိင္ငံ က ကိတ္ပ္ေတာင္း၊ အဆင့္ ၄ က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံက ခ်န္ဂ်ဴး၊ ဘရာဇီးႏုိင္ငံက ရီယုိ ဒီ ဇန္ေန႐ုိးနဲ႔ ေဘာစနီးယား ဟာဇီဂုိဗီးနားႏုိင္ငံက ဆာရာေဂ်ဗုိ ၿမိဳ႕တုိ႔က ထိပ္တန္းခရီးသြားၿမိဳ႕ႀကီးေတြ ျဖစ္ မယ္ လို႔ သံုးသပ္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အဲဒီၿမိဳ႕ႀကီးေတြၿပီးရင္ ေနာက္က ကပ္လုိက္ေနတာေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက ခ်ီကာဂုိ၊ ဒက္ထ႐ြိဳက္၊ ေအာ္စတင္၊ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံက ဘာလင္ၿမိဳ႕၊ ႐ုရွားႏုိင္ငံက ဆုိခ်ီး၊ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံက အူမီယားတုိ႔ျဖစ္ တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္အတြင္း ထိပ္တန္း ခရီးသြား ေဒသေတြကေတာ့ နံပတ္ ၁ က အေရွ႕အာဖရိကျဖစ္ၿပီး နံပတ္ ၂ ေတြကေတာ့ အႏၱာတိက၊ ဟာဝုိင္ယီ၊ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ လြန္ဘုခ္(Lombok )၊ ယုိေဆမိတဲ အမ်ိဳးသား ဥယ်ာဥ္ (Yosemite National Park)တုိ႔ကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အာရွပစၥိဖိတ္ေဒသမွာ အခု ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္မွာ အေတာ္ ေရပန္းစားေနတဲ့ ႏုိင္ငံကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံျဖစ္လုိ႔ ဒါကို တျခားႏုိင္ငံေတြက ေက်ာ္လႊားဖုိ႔ ခက္ေနပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အခုလို ကမာၻလွည့္ခရီးသြားေတြရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈ အရွိဆံုးျဖစ္ရတာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြေၾကာင့္ပါဘဲ။

ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာေအာင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ျပင္ပကမာၻ႔ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ မဝင္ဆန္႔ပဲ အထီးက်န္ျဖစ္ခဲ့ရာက ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ စစ္အစုိးရတျဖစ္လဲ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစုိးရတက္လာၿပီး ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ျပဳျပင္
ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ႔ ကမာၻ႔ႏုိင္ငံေတြ နဲ႔ တခါးဖြင့္ ဆက္ဆံလာတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာအလယ္မွာ ပ်ိဳတုိင္း ႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီလို ျဖစ္လာရာက အခုလို ကမာၻလွည့္ ခရီးသြားေတြအတြက္ ဆြဲေဆာင္မႈ အရွိဆံုး ျဖစ္ေန တာ ပါဘဲ။

လက္ရွိ ဒီလို အဆင့္အေျခအေနေတြနဲ႔ ကမာၻက စိတ္ဝင္စားမႈေတြ ေလ်ာ့က်မသြားေအာင္ ဘယ္လုိ ဆက္ လက္ ထိန္းသိမ္း ၾကမလဲ ဆိုတာေတာ့ အစုိးရ အပါအဝင္ လက္ရွိ ျမန္မာ့ဇာတ္ခံုေပၚက သူေတြရဲ႕ တာဝန္ သာျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။


အိမ့္သံစဥ္

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ေအာက္မွာ ဆယ္ေပေလာက္က်ယ္တဲ့ ေရတြင္းနဲ႔ ၆ေပခြဲ ရွည္တဲံ့ ေရႊေလွတစ္စင္းရွိတယ္

ေၾကးမံႈသတင္းစာ Published ၁၃.၃.၆၈ ခုနွစ္

ဗုဒၶဘာသာဝင္ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႕႔ရဲ့ ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ရာ ေစတီေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီး ေအာက္မွာ ပင္လယ္ေရ အတက္အက်အလိုက္ ေရအနိမ့္အျမင့္ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ (၁၀) ေပ ပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ ေရတြင္းနဲ႔ အဲ့ဒီေရတြင္းထဲမွာ (၆) ေပခြဲေလာက္
ရွိၿပီး ရတနာမ်ား စီခ်ယ္ထားတဲ့ ေရႊေလွတစ္စီး ရွိတယ္လို႔ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳဖူးခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဖြား အာေမးနီးယားလူမ်ဳိး ဒီအက္စ္
အပရေမ က ေျပာၾကားခဲ့တယ္လို႔ ၁၃.၃.၆၈ ေန႔ထုတ္ ေၾကးမံုသတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာကို က်ီးမႏိုးတင္ဝင္း (ေပါင္းတည္) ရဲ့ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပခ်က္အရ သိရွိရပါတယ္။

မစၥတာအပရေမကို ေၾကးမံုသတင္းစာက ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းရာမွာ ၁၉၀၄ခု၊ သူ႕႔ရဲ့ အသက္ (၇) ႏွစ္သား အရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ ေရႊတိဂံုဘုရားကို သြားေရာက္ခဲ့တယ္။ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ရဲ့ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၊ တနဂၤေႏြေထာင့္ရွိ ဌာပနာတိုက္ဝကို ေရာက္တဲ့အခါမွာ ရေသ့ႀကီး တစ္ပါးနဲ႔ ေတြ႔လို႔ ခ်ဥ္းကပ္ေတာင္းပန္ၿပီး ဌာပနာတိုက္ထဲကို ဆင္းခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ရေသ့ႀကီးရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ဌာပနာတိုက္ထဲကို ဆင္းသြားတဲ့လမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေယာဂီဝတ္နဲ႔ နီဝါေရာင္ဝတ္ပုဂၢိဳလ္ (၇) ဦးကို (၈) ေပ၊ (၉) ေပစီျခားၿပီး ေတြရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဌာပနာတိုက္ရဲ့ ပတ္ပတ္လည္ကို အုတ္မ်ားနဲ႔ အခန္း (၃၆) ခန္း တည္ေဆာက္ထားတယ္။ အလယ္တိုင္ မရွိဘူး။ အလယ္ဗဟိုမွာေတာ့ (၁၀) ေပ ပတ္လည္ေလာက္ ရွိတဲ့ ေရတြင္းရွိတယ္။ ေရတြင္းဟာ ပင္လယ္ေရ အတက္အက် အလိုက္ ေရအနိမ့္အျမင့္ ျဖစ္ေပၚတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရတြင္းထဲမွာ အလ်ား (၆) ေပခြဲခန္႔ရွိျပီး ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားနဲ႔ စီခ်ယ္ထားတဲ့ ေရႊကရဝိတ္ေလွ တစ္စင္းရွိတယ္။ ေလွဟာ ဒီေရ အတက္အက်အလိုက္ ေရတြင္းထဲမွာ အနိမ့္အျမင့္လႈပ္ရွားေနတယ္။ ကရဝိတ္ေရႊေလွေပၚမွာ ဆံေတာ္မ်ားလို႔ ယူဆရတဲ့ ဌာပနာေတြ ကိန္းဝပ္လ်က္ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုဝါလႊမ္းထားလို႔ ဆံေတာ္လို႔ အတိအက် မေျပာႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဌာပနာတိုက္ရဲ့ ထူျခားခ်က္မွာ တစ္ခန္းလံုး ထိန္လင္းေနျခင္းျဖစ္တယ္။

တစ္ခုတည္းေသာ အလင္းေရာင္ဟာ အခ်ိန္အခါမေရြး ေရႊေလွေပၚကို အခ်ိန္မေရြး ထိုးစိုက္က်ေရာက္ေနတယ္။ ထုထည္ႀကီးမားလွတဲ့ ေစတီ အေဆာက္အအံုၾကီးကို ပင္မအလယ္တိုင္မပါ၊ သံယက္မ မရွိပဲ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲမ်ားနဲ႔သာ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ေရ ဝင္ေပါက္၊ ထြက္ေပါက္န႔ဲ အလင္းေရာင္ ယူထားပံုက ေရွးဗိသုကာေတြရဲ့ လက္ရာျဖစ္တယ္။ ခမ္းနားဆန္းၾကယ္တဲ့ ဌာပနာတိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတာျဖစ္လို႔ ေႏွာင္းလူေတြ သုေတသနျပဳႏိုင္ေအာင္ ေရႊတိဂံုေဂါပကအဖြဲ႔ကို ေျမပံုဆြဲလို႔ တင္ျပခဲ့တယ္။
ေရႊတိဂံုေဂါပကအဖြဲ႔ကလည္း မစၥတာ အပရေမကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းၿပီး ဌာပနာတိုက္တည္ေနရာကို လိုက္လံျပသေစတဲ့အခါမွာ ဌာပနာတိုက္ လိႈဏ္ဂူဟာ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေတာ္ တနဂၤေႏြေထာင့္ရွိ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားနဲ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ တန္ေဆာင္းေနရာမွာ ရွိတယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ေနာက္တိုး တန္ေဆာင္းေတြနဲ႔ ဘုရားမ်ား ထပ္မံမြမ္းမံျပင္ဆင္ထားမႈေၾကာင့္ အတိအက်ျပသႏိုင္ျခင္း မရွိပဲ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီရဲ့ လိႈဏ္ဂူေအာက္မွာသာ ရွိတယ္လို႔ ခန္႔မွန္းညႊန္ျပသြားႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

မစၥတာအပရေမကို လြစၥလမ္း (ယခုဆိပ္ကမ္းသာလမ္း) အမွတ္ (၂၅) မွာ ၁၈၉၅ ခုႏွစ္က ဖြားျမင္ခဲ့တာပါ။ မိဘမ်ားမွာ မစၥတာအက္စ္အပရေမ နဲ႔ မစၥက္ရိုစ္လူကပ္စ္ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ေဒၚသိန္းေရႊနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သားသမီး ၅ ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့ကာ သားသမီးေျမးမ်ားနဲ႔အတူ ေဘာက္ေထာ္မွာေနထိုင္တယ္လို႔ သတင္းမွာေဖာ္ျပထားပါတယ္။

မစၥတာအပရေမကို ယေန႔ေၾကးမံုက ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းၿပီး ၁၃.၃.၆၈ ေန႔မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခ်ိန္မွာ မစၥတာအပရေမဟာ (၇၃) ႏွစ္ရွိၿပီလို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးရဲ့ေအာက္ ေပ (၆၀) ခန္႔အကြာမွာ တည္ရွိတဲ့ ဆံေတာ္တြင္း ဌာပနာတိုက္ႀကီး အေၾကာင္းကို ေႏွာင္းလူမ်ား သိရွိေစရန္ထပ္မံ ေဖာ္ျပရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Credit - ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာတုိင္းျပည္
 https://www.facebook.com/PhoChitNotes